Dağlarca şiir yazmış bir şair düşünün. En güzel kelimelerini, en yiğit anlamlarını çocuklar için saklayan. Biz eski çocukların Çocuk ve Allah’ın bir nüshasına dokunabilmek için neler çektiğimizi bir Allah bilir. Hepimiz onun çocuk ellerinin kendi kendine konuşmasından öğrendik ‘usta’ca soru sormayı…

 

Bu eller miydi masallar arasından
Rüyalara uzattığım bu eller miydi.
Arzu dolu, yaşamak dolu,
Bu eller miydi resimleri tutarken uyuyan.

Bilyaların aydınlık dünyacıkları
Bu eller miydi hayatı o dünyaların.              
Altın bir oyun gibi eserdi
Altın tüylerinden mevsimin rüzgarı.

Topraktan evler yapan bu eller miydi
Ki şimdi değmekte toprak olan evlere.
El işi vazifelerin önünde
Tırnaklarını yiyerek düşünmek ne iyiydi.

Kaybolmuş o çizgilerden
Falcının saadet dedikleri.
O köylü çakısının kestiği yer
Söğüt dallarından düdük yaparken...

Bu eller miydi kesen mavi serçeyi
Birkaç damla kan ki zafer ve kahramanlık.
Yorganın altına saklanarak
Bu eller miydi sevmeyen geceyi.

Ayrılmış sevgili oyuncaklardan
Kırmış küçücük şişelerini.
Ve her şeyden ve her şeyden sonra
Bu eller miydi Allaha açılan!

 

Kızarmış yanaklarımızın şahitlik ettiği her şeyden sonra ve yine daima Bu eller değil miydi Allah’a açılan…

 

Allah ne kadar büyüktür,
Ekinlere güneş verir çocuğum.
Beni mavi sabahlara devreder

 

26 yaşında genç bir delikanlı iken yazmıştı Çocuk ve Allah’ı. Kimse “ni”yesini pek çözemedi. Çok okundu ama kimse bu kitaptan etkilenmiş gibi durmadı. Dağlarca, sanılanıın aksine ‘yeniye tenezzül etmeyen’ bir adam-şairdi. Hiç modern olmadı. ‘Aruzu heceyi bilmeyen şiire dokunmasın’ derdi. Coğrafya kitabını aruzla şiire çevirecek kadar geleneğe sadıktı. Bu şuurlu bir sadakatti. Kalıcılığın sırrına dokunan uyaklı bir tercih. Çünkü: “Ölçüdür, şiirin eskimezliğini sağlayan; ölçüdür”

Gündelik olana ‘Garip’ olana hiç takılmadı. Çağdaşı şairlere benzemeyen çağdışı bir yanı oldu hep. ‘Şimdi’yi ciğerlerine çekti ve şiir olmadan bırakmadı.

 

15 Ekim 2008’i gösteriyordu kalemi koyununa koyduğunda takvim sayfaları. Ve o hâlâ ‘çocuklar’a saklıyordu en güzel dualarını.

 

Çocuğu olduran bir kitap Çocuk ve Allah. Çocuk kitabı denmese yeri. Aslında hiç çocuk kitabı yazmadığı bile iddia edilmeli belki. Balina Mandalina bile ne kadar çocukça, tartışılıp anlaşılmalı. Çocuk olmanın ne kadar ‘emek’ istediğini anlatmaya çalıştı yıllarca. Çocukların onu çok iyi anladığını düşünüyorum!...

 

Çünkü “bu eller”i herşeyden ve herşeyden sonra en güzel Allah’a açan çocuklar hâlâ!..

 

 

 

A.Kerim Sencer

HaberKültür.Net