Genç Dergi’nin Ağustos sayısında Bülent Akyürek’in bir yazısı var. “Nasıl Mecnun olacak Leyla’yı bile sevmeyen” diye başlayan…

 

Bu ciğerden yazı, bu sızıların geçimsiz vurgunlarında sabahlayan ruhları yoklayan denli tadılmışlıklar taşıyan ağrılı yazı, bugün yaşadığımız pek çok meselenin altında yatan sebebe doğru uzanmamızı sağlıyor. Allah’ın yarattıklarını sevmeden, Allah’ı sevmeye yeltenmek. Allah’ın yarattıklarını hor görerek dinden peygamberden bahsetmek…

 

Öyle bir din ki düşmanına, ancak dua edebiliyorsan, kızmana da izin verecek kadar ince sıratlardan geçilerek ruhuna erilen derinliklerin ummanı.

 

Leyla’larla gelen belâlar, ancak ‘Allah’ı şiddetli sevme’ talebinde olanlara gönderilir.

Ama artık hiç birimiz acıya ve aşka talip değiliz.

Birbirimizi yürekten sevecek kadar bile gücümüz yok.

Yaratılanı ‘hoş’ görmek, bana taş atanlara güller sunulsun diye dualar etmek, divanlar arasında kaldı artık.

 

Akyürek, derin bir mercekten geçirmiş çilesizliğimizi, yokluğu giyinip çileye soyunamayışımızı, aşksızlımızı:

 

 

“Biri tarafından sevilmek artık senin kimseyi sevmeyeceğin anlamına gelir. Allah dostları Yaradan tarafından sevilince onun başka şeyleri sevmesi engellenir. Bahtsızlıkları bu yüzdendir. Dışarıdan bakınca talihsiz şansız gudubet diye de adlandırabileceğimiz bu adamların koruma altında olduklarını anlamakta zorluk çekeriz.

 

Bakara Suresi’nde şöyle bir ayet geçer: “Allah’ı şiddetli bir sevgi ile severler.” Mecnun şiddetli sevmiştir. O’nun Allah’ı şiddetli biçimde sevme talebi olmasaydı Rabbi kendisine Leyla’yı göndermeyecekti. 

 

Leyla yoldur. Düşmanını bile şiddetle sevebilenler cennet yolcusudur.

 

Kavuşamamaktır Leyla.

Leyla’yı yok edip unutana kadar şiddetli biçimde sever Mecnun… Allah sevdiğimizin aracılığıyla kendisinin en küçük parçasını bize gösterirken delirmemizi ve ondan sonra dünyaya kör oluşumuzu memnuniyetle izler elbet.

 

Allahın yarattıklarını sevmeden kendisini sevmeye cüret ediyoruz.Yok öyle…

Uzak durduğumuz insanları kim yarattı ki onlardan kaçıyoruz.

Onlar bizim yanımızdan kovulursa nereye gidecekler?

Burnumuzun ucuna kadar gelip bizi sınava tabi tutan bu insanların, kötülük rolü oynayan melekler olmayacağını kim söyleyebilir?

 

Leyla kovaladıkça kaçan bir test kitapçığıdır.

 

Rabbini seven ateş olur. Aşk ateştir. Ruh yangınıdır.

Cehennem, adam gibi cennete gidemeyenlerin tıpkı dünyadayken kötü yollardan geçmesi gibi öte tarafta ynlış yolları seçmesinin kanıtıdır. Rahmettir cehennem, ya o da olmasaydı, kale alınmasaydık, sonsuza dek kovulsaydık huzurdan? Allah korusun.

 

Aşk cehennemidir âşığın! Ayrılık zebanilerinin mızrakları saplanır uykularına. Âşık döner durur yatağında her tarafı iyice pişsin diye. Tanımaz işti o zaman Leyla’yı çünkü artık Allah’ın zerresine asi olup bütününe koşmuştur Mecnun.

 

İyi de etmiştir bize göre. Parçasına takılıp kalsaydı Romeo olacaktı ama olmadı, iyi ki de olmadı çok şükür…”

 

 

 

Bazen bir güzel tefekkürden alınan haz bin yıllık ibadete denk gelirmiş ya, bu yazıda da ibadet hazzı var gibi geldi bana.

 

Paylaştım. Mecnunlarımız Romeo olmasın ya Rab! duasıyla…

 

 

Elif Bilge Ceylan

HaberKültür.Net