Bildiğimiz Kung Fu senaryolarından yine tempolu bir yapımın ortaya çıkartıldığı, temiz nezih bir film yeni Karete Kid.

 

Yönetmen Harald Zwart, Çin’in göz alıcı görüntülerini ustaca filme dahil ederek bir görsel ziyafet hazırlamış. İskender-i Zülkarneyn’in inşa ettiği Çin Seddi manzaraları ise özel görüntüler.

 

Bir kavga filmi değil her zamanki gibi  Karete Kid. Derin mesajları ve sağlam bir kurgusu olan komik bir gösteri. Küçük oyuncuların kıdemlilerden daha başarılı olduğu bir film daha seriye ekleniyor. Amerikalı minik kahraman Dre’yi canlandıran Will Smith'in oğlu Jaden Smith, akıllı, duyarlı, sevecen halleriyle ve harika performansıyla oyuncu ağabey ve babalarını  birkaç adım geride bırakıyor.

 

Yine kavga etmesini bilmeyen ve dayak yiyen bir genç. Ona nasıl kavga edileceğini öğreten yaşını başını almış bir hoca. Aynı apartmanda oturdukları gizli cevher Bay Han, kız davasından yediği dayağın altında kalmamak isteyen Dre’ye gerçek Kung Fu’yu öğretmek için bir anlaşma yapar. Ancak bir şartı vardır: Dre, öğrendiklerini düşmanınla savaşmak için değil, barışmak için kullanacaktır. Tabii ki bu bilge-hocanın aralara serpiştirilmiş hiikmetli vecizelerine şahit oluruz sık sık:

 

Sadece gözlerinle görürsen, kandırılman çok kolaydır.
Kötü öğrenci yoktur, kötü öğretmen vardır.
Önemli olan kazanmak ya da kaybetmek değil, önemli olan tüm kalbinle savaşmak…

 

Satır aralarında beyaza yakın çizgileriyle sevimli küçün kahraman üzerinden baskın kültürün Japon ve Çin kültürüne ince serzenişler gönderdiğini sezmeniz olası. Bir Japon disiplini olan ‘karete’nin bir Çinli bilgenin tekelinde ne işi olduğunu çok anlamlı bulmamanız da mümkün. Ama bu kadar pürüzsüz, narin ve zarif bir üslup ile 90 küsur dakikada sanal bilgeliğin kıyılarında serinlemeniz için gereken her şey yapılmışken, çok fazla düşünüp de tadınızı kaçırmaya gerek yok.

 

Bırakın büyük entel akıllar A-Z arası planlarını hayatımızın her karesine yerleştirmeye devam etsinler. Bizler de ‘düşünmeyip arzu etme’ye…

 

Her zamanki gibi ben yine de sevdim Karete Kid’i. Kıyak çocuk vesselam…

Önemli olan ‘kalbinle savaşmak’ değil mi?

Eh bu da bize uyar!

 

 

M.Gökhan Gürel

HaberKültür.Net