“Nerede o eski Ramazanlar” sözünü savunmayacağımı belirterek yazıma başlamak istiyorum.

Herkesin ağzında bu kelime şimdi: “Nerede o eski Ramazanlar”. Kardeşim o Ramazanlar eskide kaldı, yok artık diyesi geliyor insanın. Nedense bizim kültürümüzde hep eskiye duyulan bir özlem, eskinin yeniden daha iyi olduğu, saf ve masumluğunu hiç yitirmediği bir anlayış hakim. Bu durum yaşantımıza o kadar çok aksetmiş ki, büyüklerimiz bile cümlelerine başlarken “bizim zamanımızda böyleydi, şöyleydi” gibi cümleleri kurmaktan hiç çekinmezler. Eskinin  daha doğru olduğu hep dile getirilmiş bir gerçektir. Gelelim Ramazan Ayının mahiyetine.

Ramazan Ayı herkesin de az çok bildiği üzere on bir ayın sultanı olan, içinde bin aydan daha hayırlı olan Kadir Gecesini barındıran, Müslümanların nefislerini terbiye etmeye çalıştığı, yalnız terbiye ile kalmayıp, ruhların tezkiyesini gerçekleştirmeye arzuladığı mübarek bir aydır. Bu ayda Müslümanlar manevi sarhoşluğun verdiği hazla hayatlarının huzur mertebesine terfi etmeyi arzularlar. İşte Ramazan Ayı kısaca bu şekliyle ifade edilir. Peki bugün Ramazan acaba nasıl bir konum almış?

İstanbul’daki Ramazandan bahsedeceğim biraz. Diğer şehirlerde ne olup bitiyor pek de bir bilgim yok açıkçası. Ramazan İstanbul’da bir başkadır, dindar olsak da olmasak da. Ramazan ayında İstanbul’a gelen turistlere gıpta ediyorum doğrusu. Herhalde adamlar içlerinden: “Yahu bu nasıl bir festival, bir ay sürecek, eğlence, makara kikiri, müzik, tiyatro, her yerde farklı yemekler, park alanlarını hınca hınç doldurmuş insanlar, evlerinden sandalyelerini getirip Ayasofya’ya karşı piknik yapan insanlar, iyi ki bu ayda gelmişiz İstanbul’a” diye söylüyorlardır herhalde.  Evet Ramazan İstanbul’da tam da bu turistlerin gözlemlediği gibi geçiyor. Hani o Meşhuuur Sultanahmet Meydanı var ya, zannedersiniz ki insanların eve girmesi yasak, sokaklar iftara saatler öncesinden hınca hınç doldurulmuş. Müzikler Teravih namazının başlangıcına kadar sürüyor. Şarkıcılar: “Evet sayın konuklar, bir Teravih arası veriyoruz sonra buradayız” sloganları ile halkı eğlenceden uzak tutmamaya, namazdan sonra “unutmayın biz buradayız” mesajı vermeye çalışıyor. Malum İstanbul denilince sur içi akla geldiğinden ve İstanbul’un en gözde mekânları olduğundan Sultanahmet ve Beyazıt meydanından bahsediyoruz. Zaten diğer taraflara Ramazan gelmemiş gibi, Beşiktaş olsun, Taksim olsun hayat çok normal seyrinde. İnsan kendi kendine “yahu acaba biz yanlış zamanda mı oruç tutuyoruz” diyesi geliyor. Asıl bomba Fatih semtinde –hani muhafazakâr kesimin mekânı ya o bakımdan- neredeyse her  lokanta açık, açık olmayanda tadilata girmiş. Bu Ramazan bir başka Festival havasında!

 

Bir de ilginç olan sürekli reklam kokan hareketler var. Fatih Belediyesi Divanyolun’da ara ara müzikli çalgılı eğlence stantları kurmuş. Yahu Başkan Mustafa Demir’in yazısı da maşallah Ramazan Ayı tebrik yazısı kadar var. Sanki Ramazan Ayının mimarı sözüm ona Mustafa Demir. Başkan hiç mi görmedin adının büyüklüğünü bu yazılarda, biraz insaf yahu diyesi geliyor insanın. Ah bu siyasiler yok mu ahh! “Ramazan ayınız ‘HAYIR’lara vesile olsun” diyen CHP zihniyeti de bunun cabası. Yapmayın kardeşim babanızın malı mı ki Ramazan, üzerini etiketliyorsunuz. 

 

İstanbul’da Ramazan kutlamaları ve adını kurulduğu mekândan alan Sultanahmet kitap fuarı da Beyazıt Meydanına taşınmış. Kitap fuarı için bir stant yapılmış Beyazıt Meydanına. Bir baktım içerisi oldukça kalabalık. “Yahu millet daha ilk günlerden nasıl da doldurmuş burayı” dedim ve hemen atıldım içeriye. Lakin baktım ki kimseler kitap almıyor, kalabalığın sebebi stant içerisinde kurulan klimalarmış. Nasıl da soğutuyorlar ağustos ayının o nemli boğucu havasını. Ben de takıldım biraz ne yalan söyleyeyim. Kitap satışları ne durumda bilemem; ama Sultanahmet Meydanı mı yoksa Beyazıt mı iyi bir tercih yorumu okuyucuya bırakıyorum.

 

Bir de şu oruç tutmayanlara değineyim. Bazıları oruç tutmamayı meziyetmiş gibi lanse etmeye çalışıyor. Yok havalar sıcakmış, yok zayıfmış, dengeli beslenmeye ihtiyacı varmış, performansı düşermiş, miş miş de miş. Yahu bana ne bundan, bu mazeretlerin arkasına saklanıp oruç tutmayacağına, tutmuyorum kardeşim, açıklama da yapmak zorunda değilim de tutma yine tutmayacaksan. Bunlarda nereye ait olduğunu hissedemeyen ara tipler. Bir o bir bu, bir replik var aslında bunlar için “yanar döner birisin sen” cuk demişte yerine oturmuş ne güzel.

 

“Ah nerede o eski Ramazanlar ahh!” Yok kardeşim yok, olsa verirdik. Şimdi bu Ramazanlar moda. Apaçi müziği ile keyiflenen ve bunu kendi kültürü diye özümseyen, koruyan, kollayan bir gençliğin Ramazanları da böyle olur. Bir ara kolbastı modaydı, şimdi de bu Apaçi müziği. “O halde bu gidiş nereye?”

 

İşte bir Ramazan da böyle geldi geçiyor, bakalım ileriki zamanlarda Ramazanlar nasıl bir hal alacak. Şayet şimdiki Ramazandan şikâyetçi isek bunun müsebbibi biraz da bizleriz aslında. “Nerede o eski Ramazanlar” diye hayıflananlara bir sözüm olacak:

“Yenik düşüyor her şey zamana, biz büyüdük ve kirlendi dünya”

Ramazan Bir Başkadır, unutma!

 

 

Fatih Mehmet Mirza

HaberKültür.Net