Seyrimde bir filme vardım

Niyetimi alalı epey olmuştu. Nasip bu akşama imiş. Bütün hüsn-i zannımı kuşanarak gidiyorum filme. Beğeneceğime eminim… Sade Haluk Bilginer için bile bu film seyredilebilir azmindeyim.

Tıklım tıklım dolu bir salonun ortanca koltuklarında ma aile seyirdeyiz.

Ve Haluk Bilginer:

Yıllar evvel cehalet, yüzünden doğduğu BİTLİS topraklarını terk etmiş ve Amerika'ya yerleşip kendine göre bir hayat kurmuş, Eşi Marya ve kızı Jasmine ve dostları ile mutlu huzurlu bir hayatı olan, inanılmaz derecede iyi, sağlam,

adam gibi adam Hacı Gümüş rolünde.

Esas adam o. Olaylar zaten onun etrafında dönmekte… Sahne, Hacı Gümüş’ün Deccal kod adlı İslami terörist olarak Amerika’da tutuklanması ve Türk yetkililere teslim edilmesiyle açılıyor. Reprezil Amerikalı babaların Müslümanlara bakış açısı süper eğriliğiyle yansıtılmış valla. Pes doğrusu…

Mustafa Sandal'ın canlandırdığı Acar karakterin yerli yerinde cevaplarıyla inceden inceye dokundurmaları olmasa iyice içim fena olacak. Neyse ki Acar

imdada yetişiyor:

Petrol için mi, barış için mi? Saddam'ı da, Ladin'i de ve islami terörist olarak ilan ettiğiniz kim varsa hepsini Amerikan Yönetimi koordine etmiyor mu? Kime yutturduğunuzu zannediyorsunuz siz? gibi baba cümleler de olmasa ‘yahu polat abi nerdesin?’ diye

bağıracam az kaldı.

Senaryo gayet iyi, kurgular eh epey hatırlı bir dizaynda salınıyor. Zaten Mahsun Kırmızıgül ağabeyimin canlandırdığı Fırat karakterini görür görmez içimdeki akrep, perdedeki akrep karakter ile sezgisel bağlamda selamlaşıyor ve ‘Hah diyorum; bir kan davası kokusu geliyor burnuma.’ Yanılmamışım elbet. Fırat’ın yıllar süren intikam alma operasyonları, intikam almaya ramak kalmışken tekrar tekrar tekrar sorgulamaları, son kontrollerini itina ile yapıp adil olmak için olağanüstü bir mücadele veren harika kurgulayıcı beyniyle bir akrep adam var karşımda...

Gelelim dinler arası diyalog meselesine… Bence çok samimi işlenmiş. Utanmadık ağladık hani. 90’lı yıllarda

seyrettiğim bir seri sohbette olduğu gibi…

Bir semazen gösterisi var zikri lazım; hiç bitmeyesi denilecek türden. Ama film bu işte; kısacık bir kuple.

Film, cidden büyük emek harcandığını her karesiyle hissettiriyor. Ticari dertleri olmadığı belli. Hasbi adamlar hasbi iş görmüşler. Hiç kabartma tozu kullanılmamış halis hamur mayasıyla bir film seyretmenin tadına vardım uzun zaman sonra.

Arketiplerle meşgulüm bu ara biraz. Süt Yumurta ve Bal takviyesi yapmıştım yeni. New York’ta Beş Minare’ye verdim bu kez gönlümdeki nokta-i süveyda OSCAR’ını. Kimin ne diyeceği kimin ne vereceği umurumda değil açıkcası. Ben ödülümü verdim yürekten.

Şimdi diyeceksiniz ki hiç mi diyalog kalmadı aklında bu kadar övdüğün filmden? Kaldı elbet:

Hacı Gümüş’ün Fırat ile diyalogları, Kur’an-ı Kerim’den verdikleri örnekler, hapishane sahnesinde gerçek Deccal ile

Hacı Gümüş ve polisler arasında geçen diyaloglar müthişti. Şimdilik söylemeyeyim ki tadı kalsın. Belki sonra…

‘Cehaletten kaçmıştım ama cehalet yine buldu beni.’ dediği gibi Hacı Gümüş’ün; modern cehalet bağlarımızı kırarak seyrettiğimizde hafızalarımıza kazınacak çok söz var bu zamanlaması harika filmde.

Velhasıl seyrimde bir filme vardım. Bir değil birkaç kere seyrederim utanmasam. Gerçi bu konuda pek utangaç olmadığımı söylüyor dostlar. New York’a 5 Minare çok yakışmış. Yakışıklı sağlam akrep adam Mahzun Kırmızıgül ağamı yürekten destekliyorum. İyilik azminin ve güzel yüreğinin hiç ödülsüz kalmamasını diliyorum.

Facebook’a da şöyle yazacağım: Çok kere vurdu, bir kere güldürdü, sonra ağlattı; New York’ta Beş Minare.

Yok mu ağlamak isteyen a dostlar?

M.Gökhan Gürel

HaberKültür.Net