İyi ki o gün Kudüs’te değildim!

Zeki Bulduk Yeni Dünya Dergisi'nde ‘Dünyadan geçmiş ise Meryem, bana da O’nun sürgün edildiği dünyada yaşamanın şerefi kalsın!’ diye diye Hz.Meryem’in kutlu yolculğunu anlatmış….

Rilke, yazmak için “unutmamız” daha sonra “aklımızda kalanı da unutmamız”, uzunca bir süre bekleyip tertemiz bir zihinle yazmamız gerektiğini yazmıştı bir zamanlar. İsa’nın annesini yazmak için öncelikle unutmam gerekli olanları yazmalıyım sanırım: Babası kayayı bir vuruşta kesen bıçağı İsmail’in boynuna dayadığında ne babada ne de oğulda bir gram korku, bir anlık şüphe vardı. Adanmışlık, adağına sadık kalmak bu olsa gerekti. Hz meryem Kudüs’ü terk ederken de Kudüs’e dönerken de göklerden gelen haberin yanında Rabbinin koruyuculuğunu an be an hissediyordu. İsmail’in korkusuzluğu, İbrahim’in şeksiz şüphesiz imanı; Meryem’in iliklerine kadar duyduğu iki melekesi olup ölene kadar yanında yürümüşlerdi… Unutmaya çalışıyorum: "Doğduğum gün, öleceğim gün ve diriltileceğim gün bana selâm (esenlik verilmiştir)." Hz isa, bu sözleri daha ana kucağında iken ve “kördürler, sağırdırlar,anlamazlar” denilecek bir güruha o bebek sesiyle söylemişti ilkin. Anası ise oğlunun konuştuğunu bilmiyordu daha. Elleri titremeden o konuşan bebeği kucağında sımsıkı Rabbinin delili olarak, iffetinin teminatı olarak bastı bağrına.

Kudüs’ü de unutmalıyım:

Aisisili Françeskko kahverengi cübbesi ve beline kavrayan ipin tüm dünyayı hiçe sayan eskimişliğinde ve yıpranmışlığında gözleri birer inci parlaklığında Selahaddin-i Eyyubi’nin karşısına çıkıp İsa nebiden bahis açacağı sırada… Belki Kudüs Fatihi, karşısında duran hırpani keşişin dünyadan el etek çekmiş ama Kudüs önlerine kadar gelmesine sebep olan inancı yakaladı o inci gibi parlayan gözlerde: “Doğduğu güne, öldüğü güne ve yeniden diriltileceği güne selam eden” nebinin ayak bastığı topraklara yüzünü sürme isteği… Sahi, Aisisili Françesko, Hz Meryem’in İsa Efendimizi kucağına alıp Kudüs’e geldiği gün karşılayanlar arasında olsaydı aceba o da diğerleri gibi: “Sen ne yaptın Meryem?!” diye kötücül bakışlarla mı süzerdi iffeti cümlemizin günahlarını silecek kadar temiz olan kadını; bilemem. Çöle yazı yazılmaz bir de suya. Ama, çölün ve suyun hafızası insanın hafızasından daha kuvvetlidir derler: Adına sûre inen tek kadın olduğunu unutsam da; Babasız çocuk doğuran iffetli kadın olduğunu uzaktan uzağa bilenlerden olsam da; Süleyman Mabedi’ne adanan ilk kadın diye tarihe geçse de; Oğlunun peygamber olacağını daha doğmadan öğrenen kadının omuzlarına çöken ağırlığı anlayamasam da; Peygamberler ve hahamlar arasından geçip mucizeye dokunan o kadının gelmiş geçmiş kadınlar içerisinde nurani güzellikte bir sureti olduğunu işitmiş olsam da; Ayaklarını öpmek için suyun çölden yol bulup geldiği ikinci ve son kadın olduğunu söylese de Sina dağı eteklerindeki çobanlar; Cebraille yüzyüze gelen bir kadının gözlerin nasıl parladığını görmek istesem de; Oruçlarını gökten inen meyvelerle açan o kadını unutmak için hafızama kezzap döksem de; O, söz orucudur sözün bittiği yerde. Kelimler kifayetsizdir, cümlesine sığınan yazarların acziyetinde donar kalır zihnim. Yine de unutmalıyım:

İyi ki o gün Kudüs’te değildim

Mesih diye beklenen, geldiğinde ise dini de ataerkilliğe kurban etmek için fetva arayanların arasındaki furkan olduğunu. Oğlu kendinden önce alınan kadın olduğunu. Ve acısını bağrına basıp; Rabbine, imanlı bir hayat nasip ettiği için dua ettiğini… Peygambere, alnında dikenli taç taşıyan oğluna risalet gelmeden imanını ayan eden kadını unutmanın zehrine karışırken aklım... Taş değil, toprak değil, ağaç değil, gözü yaşlı bir kadın hiç değil; bin erkeğin gidemediği ölüm yoluna bir başına giden kadını unut unutabilirsen! Meryem… denildi mi; sözlükler ‘bir kadın ismi’ derken lâl olur. Lakin dünyadan geçmiş ise Meryem, bana da O’nun sürgün edildiği dünyada yaşamanın şerefi kalsın! Tüm unuttuklarım, hatırladıklarım, kurguladıklarımın dışında Meryem Anamdır. Ebem Kadın’ın dua ederken: “Allahım bu el benim elim değil; Meryem Anamın, Hatice Anamın elidir…” dediği kadındır. Onun elinin değdiği kundakta, kurumuş hurma ağacı da, yaslandığı asası da, duvarlarına dokunduğu Süleyman Mabedi de… hakikate dokunmakla şereflenmişken… Ve insanlar “babasız çocuk doğuran bir kadını” kör gözleriyle suçlayıp, sağır kulaklarıyla dinler, azmış dilleriyle lekelemek isterlerken; iyi ki o gün Kudüs’te değildim. İyi ki o gün Kudüs’te değildim; adanmış bir kadının tüm haşmetiyle şehre kucağında bir bebekle girdiğini görüpte aklın kibrine kurban olanlardan olabillirdim! O mucizevi günden yaklaşık kırk yıl sonra da o şehirde olmak istemezdim; zira insan unutkandır! Bebek iken “beklenen” olduğunu izhar eden masum peygamberi katletmek için yollara düşenler kimi öldürmek için yola çıkanlar çoktan unutmuşlardı Lazarusu uyandıran ve ana kucağında iken ayetleri zikredeni… Hepsini unutuyorum! Evet, güneş doğduğunda hepsini unutuyorum. Arabaya bindiğimde, bir haber okurken, ders anlatırken, dostlarımla konuşurken, bir kitabın içine akarken gönlüm… Ama, nisyanımla an be an ölüme doğru yürürken ölümlü bir kul olarak; Beytlehem’den yola çıkan o kız çocuğunun dünyayı temelinden değiştirecek adımlar atarken ne kadar korkusuz olduğunu unutmam kainatın bilincine saplanan o kız çocuğunun gözyaşlarını asla silmiyor.

Meryem; gözyaşı dünyayı sele veren iffetten gayrı ne ola ki?!..

Hem oğlunun hem de Meryem Anamın “doğduğu güne, öldüğü güne ve yeniden diriltilecekleri güne and olsun ki” o’nu düşünürken insan; yazarkense acizim. Bildiğim şu ki: Kudüs-ü Şerif’e ordular yürüdü. Şanlı komutanlar, azgın terör birlikleri, peygamberler, merkep üzerinde İsa efendim, deve yularını tutup Ömer Efendim, şarkın en sevgili komutanı Selahaddin-i Eyyubi… Kimse Hz Meryem gibi yürümedi o şehre giderken; ardında göklerin ordusu olduğunu bilmeden bir şehre varmıştı kız çocuğu; ardında göklerin ordusuyla çıktı şehirden ve dönüşünde kalbi ellerindeydi. Onun kalbi İsa idi ve o gün o kalp dünyanın en güçlü nesnesiydi. Meryem, kalbini adayan kız idi. Unutmak, kalbini unutana mahsustur gayrı!