Günümüzde herkesin takip ettiği bir dizi var. Bütün günler dizilere göre ayarlanmış. Dizi izlemeyenler adeta kendini dışlanmış hissediyor, aynı diziyi takip edenler arasında ayrı bir muhabbet oluyor, hani aynı kitabı okuyanlar gibi… Ama bu biraz daha uzun vadeli. Hal böyle olunca “ben de bir iki laf edebileyim de beni cahil sanmasınlar” diyerek dizi müptelası olanlar da az değil. Kitaplar raflarda tozlana dursun biz gündemde kalalım diye ömrümüzü başkalarının senaryo ve kurmacadan ibaret hayatları için heba ediyoruz. Çoğunluk nerdeyse orası doğru yerdir, kardeşim(!) diyoruz… Başkalarına uymak yerine doğru için mücadele etmeye ne oldu?
Geçenlerde kanalın birinde bir yarışma gördüm gözlerime inanamadım ve de kulaklarıma... Yarışmanın formatı diziler üzerine kurulu. Sunucu, dizilerdeki karakterleri soruyor, bu yıllar önce yayınlanan bir diziden de olabilir günümüzde yayınlanan herhangi bir diziden de… Ve yarışmacılar 10 yıl önceki dizilerle ilgili soruları bile çatır çatır cevaplıyorlar… Pes doğrusu! Bizim bilgi, kültür yarışmalarımıza ne oldu? Bu kadar mı acizleştik? Evsizleri evlendirme programlarını hiç saymıyorum bile…
'Sen de Gitme’den etkilendim; itiraf ediyorum
Tüm bu olumsuzlukları düşünürken TRT’nin varlığı içimi biraz ferahlattı. Ne de olsa devletin, milletin kanalı… Kültürümüze uzak değil, değerlerimizi az çok biliyor… Bütün iyi niyetimle TRT’de yayınlanan Halil İbrahim Sofrası’nı Mahalle hayatını özlediğim için, Ekmek Teknesi tadında, eğitici aynı zamanda eğlendirici olacağını tahmin ettiğim için bir müddet izlemeye karar verdim. Dizi, önceleri çok güzel ilerlerken o da çizgisini bozup saçma sapan sahnelere bıraktı kendini. Ondan vazgeçtim, yine aynı kanalda pazartesi akşamları yayınlanan bir dizi var, onu izleyeyim, dedim. Adı : “Sen de Gitme !”
Başlangıçta çok etkilendiğimi itiraf ediyorum. Doktorların, hayat kurtarmalarını, 
sevgiyi aşılayışlarını, işlerini büyük bir titizlikle, ciddiyetle yapmaya çalıştıklarını anlatıyor ama yolunda gitmeyen, beni rahatsız eden bir tarafı var ki o da tüm güzelliklerini mahvediyor. Sevgi ana fikri güya ama bunu kaynağına bağlayamıyor, hastalıkların aslında bir rahmet olabileceğini vurgulamak yerine adaletsizlik olarak yorumlanmasını istiyor, niye ben? Hep bunu sorguluyor ama kendi hayrına çevirebileceğimiz bir lütuf olduğunun ayrımına varamıyor. Hastalar ya ümitsizlik uçurumuna yuvarlanıyor ya da isyan batağına saplanıyor…
Diziler bize ne öğretiyor?
Sevgili Peygamberimiz ne güzel buyurmuş: “Ayağınıza taş bile çarpsa onu nefsinizden bilin. Sabrederseniz bunda sizin için mükâfat vardır.” Yine başka bir hadisinde şöyle buyuruyor: “Sizden bazılarınıza sıkıntı musibet veya hastalık verilir. Onlar sabrederlerse mahşer günü onlara öyle lütuflar verilir ki diğerleri keşke bize de dünyada böyle zorluklar verilseydi de şimdi biz de böyle mükâfatlara erseydik derler.”
Şimdi hangi dizide ben bu sabrı cemil tavsiyesini bulabiliyorum? Cevap, maalesef koskoca bir hiç... Anlayacağınız hiçbir dizi huzur verir tarzda değil. Ne yapmalı peki? İçimizden inancı kuvvetli senaristlerin çıkması için dua ediyorum. Sevgiyi menbaından alan Allah dostlarının hayatlarını anlatan, iyilik ve güzelliği temel alan, mili kültürümüzü ve milli şahsiyetlerimizin örnek hayatlarını senaryolaştırıp dizi haline getirenler olsa da doya doya izlesek, diyorum. Teslimiyetin, gayretin, yürekten sevmenin ne demek olduğunu sadece onlardan anlayabileceğimizi bir fark edebilsek!...
Sonuçta saatlerce televizyonlarda dönen dizilerin bugünkü yapısıyla ve bu haliyle; ne topluma, ne aileye ne de fertlere hiçbir katkısının olmadığını aksine toplum üzerinde çok büyük yıkımlara yol açtığını bir eğitimci olarak üzülerek görmekteyim. İzlediklerimiz, bizi bizden çok düşünen ve seven, annelerimizden bile kat kat fazla merhamet eden Rabbimizden gaflete düşürecekse niye vazgeçmeyelim ki! Bu saçma senaryoların olan aklımızı da almasını istemiyorsak ve huzurla yaşamak istiyorsak bize faydası olmayan her şeyden uzaklaşmalıyız ki zararları, küfürleri bize de bulaşmasın, bizim de hayatımızı çıkmazlara sürüklemesin…
İki hayırdan en hayırlısını seçinceye kadar akılsızız
Akıl demişken, evliyaullahın büyüklerinden olan Hazreti Cafer-i Sadık (ks),bir gün Numan (İmam -ı Azam)’a sormuş:
- Akıl nedir? Numan da cevaben :- Hayır ile şerri ayıran melekedir. - Onu atlar bile ayırt eder. At, sahibini yanına gelirken ot mu getiriyor, yoksa kırbaç mı vuracak? Bilir. Numan bunu duyunca zihni altüst olur, şaşırıp kalır. Bunun üzerine Cafer-i Sadık hazretleri:-Akıl, iki mühim hayır zuhur ettiği zaman hangisini yapmanın daha hayırlı olduğunu ayıran melekedir, buyurur.
Akıl buysa eğer, önümüze konan her şeyi sorgusuz sualsiz yiyen bizlerin hali ne ola ki?
Fatma Zeynep Yılmaz
Çok Okunanlar
Yorum Ekle
Arkadaşına Gönder
Yazdır
16:41 
