Aşk-ı Pervane, Mecbure İnal imzasını taşıyor. Bir mürşidin, ateş ve pervanenin aşkları etrafında müridlerine hakikatin üç mertebesini öğretmesini konu alıyor:

Mürşitleri, üç pervaneye ateşi öğretmekteymiş.

Birinci pervaneye hitaben demiş ki:

“Hadi uç ateşe doğru. Git ve tez vakitte geri dön. Bakalım bize ne haberler getireceksin?”

Heyecanla uçmuş birinci pervane ateşe. Çok geçmeden, gidişinin bin misli heyecanla geri dönmüş.

“Efendim!” demiş mürşidine. “Ateş öyle bir şey ki, görünce gözlerim kamaştı. Karanlık dünyam ışıdı! Çok muazzam bir şey bu ateş dedikleri!”

“Bu gördü!” demiş mürşit.

İkinci pervaneyi göndermiş ateşi öğrenmeye. Hayli gecikme ile geri dönmüş ikinci pervane. Birinci pervaneyi aşkın bir heyecan ve sersemlik, sarhoşluk içinde anlatmış:

“Efendim! Ateşe o kadar yaklaştım ki! Işığı gözlerimi kamaştırmakla kalmadı, sıcaklığı yüzümü yaladı. Bu sıcaklıktan adeta sarhoş oldum, kendimden geçtim. Toparlanmam uzun sürdüğü için dönmekte geciktim.”

“Bu bildi!” demiş pervanelerin mürşidi.

Son pervaneyi uçurmuş ateşe.

Beklemişler, beklemişler, beklemişler… Geri dönen olmamış.

“Bu da yaşadı!” diye mırıldanmış mürşit.

Ateşi merak eden pervanelerin öyküsüydü bu. Ateşe uçan, ateşi gören, ateşi bilen, yaşayan… Ateşin aşkına yanıp kül olan…

Ateşi yutan pervane görülmüş müdür? İçindeki ateş dışındakine denk olan? Yandıkça ateşe hasreti artan? Kalbindeki ateşin ışığından gözleri kamaşarak, dışındaki ateşi görmeden dalan?

SALKIM SÖĞÜT

Fatma Zehra Fidan imzasını taşıyor. İnsanın kendi içindeki benliğiyle barışarak ölümsüzlük sırrına kanat açmasını konu ediniyor. Kimnus böceğiyle ölüm olmayan bir ormanda tanıştım. Aslında başlangıçta ne ormanın ölümsüzlüğünden ne de tanıştırıldığım böceğin adının Kimnus olduğundan haberim vardı. Sevgili kız kardeşimle el ele ormanda gezerken kendimden habersiz ormanın büyüsüne kapılmışım. Abarttığımı sanmıyorum, yaşadığım şeye ancak büyü denilebilir.

Şefkatli ve ısrarcı kollarıyla beni kuytularına çeken ormanda, o güne kadar hiç duymadığım bir musikiyi dinliyor, hiç görmediğim renklerle allak bullak oluyordum.

Damarlarım duyarlı bir kemanın telleri gibi titreşirken, dinlediğim lezzetine doyulmaz musikinin bir parçası olmuştum sanki. Ormanın kuytularına çekilirken kaybolma korkusuyla kız kardeşimin elini hiç bırakmıyorum. O ormanı iyi biliyor, dili döndüğünce bana anlatıyor.

Ellerimi çok sesli müzik gibi tutan, roman gibi konuşan kız kardeşim, kâh bin yıllık bir kocakarı, kâh dam başlarında çatal iğneli pantolonuyla gökyüzüne mektup salan uçarı bir genç kız oluyordu. Ama eli hep elimde.

Eller arasındaki enerji akışı duruma göre farklılık gösteriyor ancak, enerji enerjidir sonuçta. Bir de ses tonu. Sen on bin yıldır bir sesi bu kadar hoyrat kullanırsın da o ses eskimez mi, çatallaşmaz mı? Billahi tık yok. “Yoruldum, artık konuşamayacağım!” diyeceğine, “Susturamazsınız beni!...” diye çemkirip duruyor. Ben kâh on bin yıllık kocakarıyı, kâh üstünden düşmesin diye çatal iğneli pantolonu çekiştirip dururken bile elimi bırakmayan sokak çocuğunu dinlemeye alıştım.

Bu arada ikimiz de yaşsızlaştık. Hem bu ormanda ölüm yokmuş; öyle diyorlar, zaman da bizim bildiğimiz zamanlara benzemiyor haliyle…