Türk öykücülüğünün kıvrak ve hüzünlü kalemi Ramazan Dikmen'i okuyor mu gençler diye düşündüm... Bizim nesil kadar olmasa gerek... “Ramazan Dikilmen Öykücülüğü” denilecek kadar nev’-i şahsına münhasır bir tarzı vardı. 

41 yaşında kalemini yüreğine gömerek sevenlerine veda etti ama ardında hüzünlü ve derin eserler bırakarak gitti... Yıl  1997 idi. Vefatından biraz önce,  “Ramazan Dikmen Öykücülüğü” üzerine bir radyo programı yapmıştı dostları.

“Onun okuduğum her öyküsü beni ağlatmıştır.”

diye hüzünlü hüsn-i şehadetlerin yer aldığı duygu yoğunluğu yüksek bir programdı. Can söyleşisinin son cümleleri “Ramazan elimizde büyüdü” diyen rahmetli Alaeddin abiden geliyordu: 

“Dil, şiirin ve öykünün önünde bir engeldir, bir çıkmazdır. Ramazan dil yaklaşımıyla bu çıkmazı aşmıştır. Şiirindeki (şiirinde diyorum bilerek) müthiş akıntı gelecek kuşaklar için bir örnek olacaktır.” 

“Muhayyer”i, “Gölgeler ve Kervanlar”ı, “Sessiz Güvercinler”i, “Sen Değil Ayak Seslerin”i, “Afife Ablanın İncileri”ni okuyor mu gençler  acaba diye düşündüm. Okusalar, her şeyin bir kaderi olduğunu daha bir bilirler ve Deli Dumrul gibi kaderlerine kurşun sıkmazlardı diye dertlendim...

“Benim hikâyelerim bir anlamda kendi kendini yazan hikâyelerdir” derdi. O hikayelerin yeni bir nesli besleyecek kadar "iç"li olduğuna kaniyim.

Öylesine bir içten geliş. Belki de dua olur; bilinmez...

Umduğuna kavuştuğuna inanıyorum. Hakkındaki hüsn-i şehadetlerin ziyade kılınmasını da yürekten diliyorum.  

M.Nur Mertkan

Haber.Kültür.Net