Altınoluk, bab-ı Kabe arası,

Varsa basiretin görürsün arşı,

Hacerü’l-Esved’in bulunmaz eşi,

Kaydetsin ismimi selam götürün. 

Yüreğinizde bir aşkla Hacca veya Umreye gitmek istiyorsanız Ali Ramazan Dinç Hoca’nın kaleme aldığı “Gönül Gözüyle Hac ve Umre” kitabını okumadan gitmeyin. Bu kitap size yapacağınız her hareketin sizi hangi mana iklimine taşıyacağını anlatıyor. 

Arınmak için gidilen o mübarek beldelere büyüklerimiz; heybenin bir gözünü sabır diğer gözünü parayla doldurun öyle gidin, derlerdi. Öyle bir Hac yapınız ki memleketinize döndüğünüzde, sizi görenler “keşke ben de Hacca gidip bu zat gibi edepli ve terbiyeli bir insan olsam!”desin. Bu edebi nasıl takınacağımızı da Ali Ramazan Dinç bu kitapta anılarıyla çok latif bir üslupla anlatmış. 

Hacı Hasan Efendi Hazretleri’ne sorarlarmış kaç defa o mübarek beldelere gittiniz, diye çok defa gitmelerine rağmen :”Saatim bozuluyor saatçiye gidiyorum, yaptırıyorum, tekrar kullanıyorum yine bozuluyor ve ben tekrar saatçiye gidiyorum.”diyerek ziyaretlerini mütevazı bir hal ile teşbih ederlermiş. 

Hacı Hasan Efendi Hazretleri 1973 senesinde Ashab-ı Suffe’de şunu anlatmışlardı: Evladım! Peygamber (as)’in kabri saadetlerinde, aynen Kâbe-i Muazzam’daki Zemzem mahalline inildiği gibi merdivenler var. O merdivenlerden sonra yeşil bir halı var, kendileri o halı üzerinde oturuyor ve Ümmet-i Muhammed’e teveccüh buyuruyorlar. 

Necip Fazıl’ın “Kereminizden bir kırıntı yeter bu kıtmire” dediği gibi, ben de Ashab-ı Suffe’de iftar ederken “Kereminizden bir kırıntı lütuf olmaz mı? Ya Rasulallah!” şeklinde gönlümden geçiriyordum. Tabii o sofralar gönlümüzü doyuruyordu ama asıl gönlümüzü doyuracak sofraları arzu ediyoruz… 

Kalp Gözlerimizi Açalım! 

Umre ve Hac bir bilinç gerektiriyor. O kutsal toprakları, o mübarek yerleri ziyaret etmek önceden bir eğitimden geçmeyi zorunlu kılıyor. Bizim Türk Hacılarını maalesef bu konuda biraz kısır. Diğer ülkelerden gelenler daha bilinçli.Tüm ziyaretleri edeb çizgisinde yapmak gerekiyor.Mesela -İran’dan gelen kadınlardı herhalde-Ellerini ağızlarına götürüp acayip sesler çıkarıyorlardı.Bu tür hadiseler de huzur kaçırıyor,pek iyi olmuyor. 

Bir gün, Ashab-ı Suffe’de oturacaktım, bekliyorum bir kimse kalkarsa oturayım diye.Çünkü bu kutsal yerde kimseyi rencide etmek doğru olmaz.Bir Türk hacısının yanında az bir yer vardı; şuraya oturabilir miyim, derken derhal ayağa kalktı.Bari ben kalkayım da sen otur! Sanki adama sen kalk da ben oturayım demişim gibi, derhal sert bir tavırla kalktı. Dedim ki: “Bak burası Rasulullah(sav)’ın huzuru, müsaitse oturacağım yoksa ben gidiyorum.” Daha çok öfkelendi ve sinirli bir şekilde gülerek çekip gitti. Gördüm ki çok bilinçsiz ve anlayışsız…                                   

                                                  …

                            Kabe-i Muazzama’nın Nuru 

Kâbe deyip geçilmez ki, her tarafı bir nur. Şöyle bir hadise olmuştu. Kâbe-i muazzam’da; bir Arap, Mahmut Sami Efendi Hazretleri ve Hac Hasan Hazretleri bir akşam oturuyorlar. Arap olan şahsiyet bir Kabe’ye bir aya bir de Sami Efendi’ye bakıyor. Bu durumu birkaç kez tekerrür ettiriyor. Ve bunlara baktıktan sonra sürekli ağlıyor. Oradan biri, Hacı Hasan Efendimiz’e “Efendim bu Arap ne yapıyor?”diye sorunca Üstadımız: “Üçünün nurunu birbirinden ayıramıyor evladım.”diyor. 

Bu ve benzeri birçok edebi, muhabbeti, çok güzel örneklerle bu kitapta bulabilirsiniz. Siz de o kutlu topraklara gittiğinizde, Peygamberimizin(sav) “Hoş geldin ümmetim!” dediği zümreye dâhil olmak dileğindeyseniz bu kitapla yolunu öğrenmeye ne dersiniz.

 

 

Zeynep Yılmaz

HaberKültür.Net