Sanat ve edebiyat anlayışınızda yaşadığımız hayat ve buna şahitlik ne derece yer bulmaktadır?  

Edebiyat ve hayat arasında doğrusal bir ilişki yok teorik açıdan. Sahici edebiyat sonuçta “kâğıt üstünde” bir şey. Kâğıt üstünde olan tek başına doğru bir hayatın ölçüsü değil. Şahitlik meselesi de basit bir iyi ve yüksek edebiyatın ölçüsü değil.  Şahitlik zinciri başka edebiyat gerekleriyle birlikte ve var oluyorsa anlamlı. Ama evet nihayetinde yazıp çizen şunu söylemiş oluyor: “Ben şahidim böyle oldu”.  

Bir şiir bir insana ne anlatır? Şiirle yeni bir dünya kurulur mu?  

Bence, şiir, insana zaten bilmediği hiçbir şey anlatamaz. O nedenle şiirden anlamanın okulu, kursu diploması  olmaz. Şair ve okur sınırı bu “birlikte anlama” döngüsü  tamamlandığında belirsizleşir. O nedenle İsmet Özel’in dediği gibi her okur aynı zamanda şairdir.

Ayrıca anlamak dediğimiz şey, nihai bir sonuç, olmuş bitmiş tamamlanmış zihinsel bir form değildir. Saf haliyle bir niyet ve davranıştır. “Bana hikâye anlatma, bana şiir davran” diye özetlemiş olayım.  

Lirizm ve ironi kavramları şiirin, sanatın olmazsa olmazı kabul ediliyor. Bu böyle midir?  

Lirizm ve lirik şiir, belli bir dönemin, akımın ve şiirsel haz standardının ana normu şeklinde anlaşılıyor genellikle. Oysa lirizm yok lirizmler var. İroni de modern şiirin teknik araçlarından biri olmaktan çıkarıldığında kendi kısır sarmalında donabiliyor. Gerçeğin ironisi şiirin ironisini her zaman aşar.  

Şairin ve şiirin bu toplumda karşılığı  üzerine neler söylemek istersiniz…  

Bu toplum ya da başka bir toplum ifadesi kendiliğinden bir soyutlama. Bu toplumda şiirin bir karşılığı  var. Ama bu karşılığı tersinden yani toplum vasatı açısından ölçmek istersek hayal kırıklığına uğrayabiliriz. Olduğu kadarı bile küçümsenemez. Doğrudan şiir ilişkisi değil ama şiirin temsil ettiği değerler açısından bakılırsa ve iyimserlik şartsa kayda değer epey veri bulunabilir. Bu konuyu köpürtmek kolay ama o kadar emin değilim.  Kim buluyorsa sahibi o olsun.

 www.haberkultur.net