Hak bir gönül verdi bana ha demeden hayran olur,
Bir dem gelir şadi olur bir dem gelir giryan olur.  

Bir dem sanasın kış gibi, şol zemheri olmuş gibi 

Bir dem beşaretten doğar hoş bağ ile bostan olur. 

                                  

Bir dem varır mescidlere, yüzün sürer anda yerlere 

Bir dem varır deyre girer İncil okur ruhban olur.

                                     

İçinde dört mevsimi yaşayan insan ne de güzel dile gelmiş Yunus’un eşsiz mısralarında… Okumak isteyen kâinat kitabını, fazlasıyla bulur onda aradığını… İnsan yeter ki arasın, aramayı istesin, sanki kâinat önüne eğilir, hizmetine girer bir nazlı gelin gibi…

 

Yunus! Nefsin her merhalesini görmüş menzile ulaşmadan hiçbir durakta oyalanmamış büyük âşık. Mevlana Hazretleri: “Yüce Allah’a ulaşan kaç kat varsa hepsinde Yunus’u Allah’a niyazda gördüm.” Diyerek O’nun büyüklüğüne şahit olmuştur.

 

Bu şiir ne zaman hatırıma gelse bir tebessüm ederim önce, hakikaten nasıl da halden hale giriyoruz ve girdiğimiz halin hep devam edeceğini sanıyoruz bu bizi ya umutsuzluk batağına saplamaya çalışıyor ya da duruma göre hep iyi olacağımız zannına kapılarak kibre gark olabiliyor benliğimiz…

 

Ne tuhaf değil mi? Tabiatta dört mevsim var. Tıpkı insanda olduğu gibi… Ve her mevsim ayrı bir ruh halini yansıtır kendince. Sonbaharda hüzünlenir insan, yaprakların sararıp dökülmesi gibi birer birer nefsindeki kötü huyları görür ve dökmeye çalışır, bir nevi tövbe zamanıdır Hakka dönmek isteyenler için.

 

Kış mevsimi tüm tabiatın uzlet zamanıdır sanki. Herkesin kendini tanımak için iç âlemine yöneldiği aynı zamanda bembeyaz kar tanelerinin toprağı kaplaması gibi rahmet tecellilerinin yağmaya başlaması ve tövbeyle arınmış nefse büyük bir fırsat anlarıdır.Verilen emaneti, sorumluluğu kavramak için çabalama ve dolayısıyla gönle ilahi güzelliklerin dolma zamanıdır.Bu, bazen kışın güneş çıkınca kar tanelerinin adeta kristale dönüşmesi misali neşeyle olur bazen de tipiye tutulmuş gece gibi kasvetli bir an olur.Kim bilir!...

 

İlkbahar! Tüm tabiatın canlanma, filizlenip meyveye durma zamanı... Buzlarından kurtulan şelalelerin, ırmakların çağlama zamanı ve tabii biz insanların da kabına sığamayıp biriktirdiği ne varsa içinde dışa vurma zamanı. İçte ne varsa dışa o yansır der Allah dostları. Bal kavanozundan bal, sirke şişesinden de sirke sızar. İçimizde güzellikleri büyütüp yeşertenlerden olabiliriz inşallah. İlkbahar bir coşku zamanıdır, bu sebeple insan bazen içinin neşesini yanlış yansıtabilir veya etrafına nasıl yansıdığının tam ayrımında olmayabilir yani temkinli olmayı tam öğrenememiştir.

 

Yaz mevsimi tüm hallerin demlendiği olgunluk zamanıdır. Arif kulların hali, edepli olmanın düşünerek atılan adımların ve olgunlaşan meyvelerin, ekilen ürünlerin bire yedi belki de bire yedi yüz veren başakların hasat zamanı. Dervişlik halidir onun hali yaz sıcağında ılık esen meltem gibi tatlılık verir insana, huzur saçar etrafına ve baktığının ötesini de görme yetisine de ulaşır Allah’ın izniyle.Samimiyetin, kurbiyyetin tadına varmış yaşadığı hazzı yansıtma çabasındadır.Tıpkı Yunus Emre, Mevlana, Şah-ı Nakşibend ve dahi tüm Allah dostları gibi…

 

İnsan, öyle büyük nimetler içindeki bir anlayabilse; bir yandan tabiat kitabı okunmak için önümüze serilmiş, bir yandan da Allah dostlarının rehberliği ile rızıklandırılmışız. Dervişlik öyle kolay elde edilen bir hal değil, ama o hali yaşayanların eteklerine tutunabilsek nasip olmaz mı acep?…

 

             Bir dem gelir söyleyemez bir sözü şerh eyleyemez, 

             Bir dem dilinden dür döker, derdlilere derman olur.             

 

             Bir dem döner Cebrail’e rahmet saçar her mahfile, 

             Bir dem gelir gümrah olur, miskin Yunus hayran olur!

 

 

Zeynep Yılmaz

HaberKültür.Net