Hayır ve iyilik kurumlarının Türkiye ve Dünyada yaptığı hizmetleri
nasıl buluyorsunuz?
Bu konuda ciddi bir duyarlılık var, toplumsallaşma konusunda. Lakin hayır ve iyiliğin üst sınırı olmadığı için bu soruya hiç bir zaman yeterlidir cevabı da verilemez. Türkiye’nin alan değil veren el olması şeklinde özünü bulan uluslararası kampanyalarımızı Türkiye’nin iftiharı
olarak görüyorum...
Ülkemiz insanın iyilik ve hayırda yarış içinde olduğunu düşünüyor
musunuz?
Bunu büyük Marmara depreminde fark etmiştim ilkin. Kurtarma ve yardım ekiplerinde görev yaparken, insanımızın bu konularda nasıl da duyarlı olduğuna şahit olmak sevindiriciydi... Ardından zamanla ihtisaslaşan kurumlarımız oldu. Sağlık, insan hakları, afetlerle mücadele, mimari ve sanat desteği, hukuk ihlallerini önleme gibi konularda ciddi uluslar arası performansı oldu son 15 yıldır kurumlarımızın...
Yoksullukla alakalı geçmişte yâda günümüzde içinizi acıtan bir anınız var mı?
En son Somali'de başbakanımızla gittiğimiz yardım konvoyunda açlık ve hastalıkla mücadele eden çocuklar beni çok etkilediler. Hodan kampında doktorlar, çocuklara serum takmakta zorluk çekiyorlardı. Kemiklerine yapışmış derilerinde serum takacak yer yoktu. Ve ömrümüzde ağlayan bir doktor gördük o acıklı sahneler içinde. Ne yazık ki tüm dünyanın gözü önünde ölüme mahkûm edilen binlerce aç çocuk, bizden yardım bekliyor. O çocuklardan birisi biz kamptayken can verdi... Diyanet işleri reisimiz o cuma hutbesinde, bu ölümlerden hepimizin sorumlu olduğunu söylemişti.
Son yıllarda ülkemizde dünya çapında büyük yardım kampanyalarının düzenlendiğini görüyoruz. Bu gelişmeyi nasıl değerlendirirsiniz?
Çok büyük mesafeler katledildi. Bu konuda yardım kuruluşları arasında koordinasyon kurmak ve profesyonelce çalışmak çok önemli. Yalnız sivil örgütlerin dayanışması, bizleri ferdi yardımlaşmaktan alıkoymamalı... Yani kendi cemaatimin yardım kuruluşuna zaten yardım ettim diyerek kendimizi ferdi anlamda yoksulluk ile yüzleştirmeden beri kılamayız... Bu kurumlar, bizim sorumluluğumuzu belki hafifletiyor, ama asla kaldırmıyor.
Son olarak yaptığınız bir iyiliği örnek olması açısından okurlarımızla paylaşır mısınız?
İyilik olarak değil insanlık sorumluluğu olarak bakmak gerek... Genelde yetimlerle ve öğrencilerle alakadar oluyorum. Üşüyen bir çocuğun hırka giydiği zamanki mutluluğu, sıcak bir sofrada bulduğu bir tabak yemek, dostluk ve tebessüm, dünyalara değişilmeyecek bir mutluluktur... En son Somali’den misafirim olan genç bir öğrenciyi uyurken seyrettim. Namaz kılarken seccadenin üstünde uyuyakalmıştı. Onu yavaşça yatağa kaldırıp üzerini örttüm. Muhacirdi, yetimdi, misafirdi... Onu koruması için tüm kalbimle Allah’a dua ettim... Bu bir iyilik değil, vazifeydi, sorumluluktu kuşkusuz....
Hasan Hafif
Çok Okunanlar
Yorum Ekle
Arkadaşına Gönder
Yazdır
14:44 
