YEMEN HEP AH YEMEN!

Kaç zamandır Mehmet Niyazi’nin Yemen Ah Yemen romanı masamda…  Tarihin büyük dramlarından birini naif bir üslupla anlatan usta yazar “Hiçbir dram unutulmak kadar dramatik değildir” diyerek ısrarla bizden Yemen’i hatırlamamızı gündemimize almamızı istiyor. Kitabı okuyunca gidip de dönmeyenlerin acı hatıralarının yaşandığı o topraklara gitme isteği beliriyor içimde. Yemen aslında bize uzak değil. Yemen bizim türkümüzde Yemen bizim hüznümüzde Yemen bizim gönlümüzde.

Yola Çıkıyoruz

Hizmet alanını tüm yeryüzü olarak belirleyip kısa sürede halkımızın teveccühünü kazanan Verenel Derneği’nden Kurban için yurtdışına çıkmayı teklif ettiklerinde ‘Yemen olursa hemen olur’ diyorum… Olmazlar oluyor ve biz kısa sürede yola çıkıyoruz. Yol arkadaşım Rıhle dergisinden Muhlis Turan ile uçakta derin meseleler ihtiva eden sohbetimizden sonra Kahire’ye ulaşıyoruz. Geceyi Kahire’de gezerek değerlendirip sabah erkenden bizi Yemen’e kavuşturacak uçağa yerleşiyoruz. İçinde farklı derneklerden gelen yardım gönüllülerinin de olduğu uçaktan saatler sonra Yemen havaalanına indiğimizde ise bizi ‘niye geldiniz amacınız nedir’ diyen polisler karşılıyor. Ülkenin karışık olduğunu güvenlik problemi yaşandığını belirterek pasaportlarımıza el koyuyorlar. Uzun bekleyişten sonra pasaportlarımızı teslim alıp pür heyecan içinde Yemen’e içten bir merhaba diyoruz.

Korku ve Ümit!

Merhabamıza ilk karşılığı hayatın her alanına yansıyan özgürlük mücadelesinden alıyoruz. Tarihten sıyırılıp bir anda bugünün dramına tanık oluyoruz. Bu topraklarda şimdilerde korku ve ümit kolkola dolaşıyor. Korku, halkını ezen zalim iktidarların ümit ise direnerek özgürleşeceğine, ölerek şehitliğe yükseleceğine inanan yürekli bir halkın nişanesi… Ülke devrim öncesi bir sessizliğin derin öfkesini fısıldıyor bize. Mihmandarlarımız şu ana kadar yaşanan direnişi hararetli bir şekilde anlattıklarında duyduklarımıza çatışmaların yaşandığı mahalleri gösterdiklerinde ise gördüklerimize inanamıyoruz. Başta biz Türkler olmak üzere, ehl-i dünya burada bir tarih yazıldığının farkında bile değil.  Bu illerde ilerde filmlere konu olacak destansı bir mücadele verildiğini, gelmesek maalesef bizler de göremeyecektik. Yüzbinlerce insan Abdullah Salih’in zulmüne baskılarına, tek yürek, tek bilek olarak karşı koyup topluca direnmek için gece gündüz kurdukları çadırlarda birlikte hareket ediyor. Belirli günlerde göğüslerini kurşunlara siper edip başkanlık sarayına doğru yürüyerek büyük gösteriler yapıyorlar. Bunun karşılığında en ağır zulümlere muhatap oluyorlar. Yemenli bir gazeteciye ‘bu şanlı duruşu ve yaşanan acıları dünyaya neden duyurmuyorsunuz’ diye sorduğumuzda dış basının muhabirlerinin nemalandıkları iktidarın aleyhine  hiçbir haberi yayınlamadıklarını söylüyor. Dolayısıyla seslerini dünyaya duyuramadıklarını üzülerek belirtiyor. El Cezire kanalını bunun dışında tuttuğunun ise özellikle altını çiziyor.

‘Savaşa Girdin Kalbim’

Evet… Yemende asil bir direniş var. On aydan beri insanlar kararlı bir şekilde meydanlara inip özgürlüğü haykırıyorlar. Sırf bu yüzden diktatör ismiyle gayr-ı müsemma Abdullah Salih’in tanklarına toplarına hedef olup şehit oluyorlar. Direnişin başladığı günden bu yana bine yakın şehit verilmiş. Görüştüğümüz bir şehit yakını,  kutlu bir dava için şehit verdiklerinden dolayı gururlu olduklarını belirtiyor. Yine bu direnişte yüzlerce yaralı var. Ziyaretlerimiz esnasında karşılaştığımız iki siyasi, yaralıları ziyaretten geldiklerini, bu bedenleri mecruh ama kalpleri diri yaralıların kendilerine bir an önce iyileşip direnişe katılmak istediklerini söylüyor. Sevdalarını gönüllerinde bir bomba gibi taşıyan bu hakiki ‘mümin’lerin davalarına sahiplenme azminin onları ‘Bir EbuBekir Bir Ömer kıldığını’ hissediyorsunuz. Tam inanmışlık hali, şehit yakınlarına da devrimcilere de yaralılara da olağanüstü bir güzellik katıyor.

Burada gündem devrim

Farklı meslek ve teşkilatlardan kiminle karşılaşsak ya da tanışsak tek gündem devrim oluyor. Devrimden bahsederken gözlerinin ışıldadığını, kalp atışlarının hızlandığını hissediyorsunuz. Bütün yıldırma çabalarına rağmen insanlar bıkmadan usanmadan eyleme devam ediyorlar.

İktidar halkı caydırmak korkutmak yıldırmak için her yolu deniyor. Dünyanın en yoksul ülkeleri arasında sayılan Yemen’de iktidar eliyle şirketler batırılarak, dükkanlar kapattırılarak insanlar akıl almaz bir yoksulluğa mahkum ediliyor. Buna rağmen kiminle konuşsak aç kalmaya hatta ölmeye razı olduklarını hiçbir şeyin kendilerini çıktıkları yoldan döndüremeyeceğini ısrarla belirtiyor.

Abdullah Salih’in yıldırma çabalarından birisi de günde sadece bir saat elektrik ve su vererek halkını karanlığa mahkum etmeye çalışması… Fakat geceleri korkutucu siyahlığı, Yemenli çocukların aydınlık hayallerine engel olamıyor. ‘Salih’ten ne kadar karanlık bizden o kadar kararlılık’ diyen gençler ise özgürlük meşalesini hiç söndürmüyor…

Devrim gölgesinde Bayram

Canlı rengarenk bir bayram var burada. Yerel kıyafetler içinde erkekler, siyahın korumasında mesture hanımlar ve cıvıl cıvıl çocuklar Bayram namazının kılınacağı meydana doğru rüzgar gibi akıyorlar. Namaz şehrin en işlek caddesinde kılınıyor. Kilometrelerce uzayan bir kalabalık. Yüzbinlerce mümin. Görülmeye yaşanmaya değer bir manzara. Bu aynı zamanda muhaliflerin gövde gösterisi.  Mühendis Yahya kalabalığı yararak beni konuşmanın yapılacağı kürsüye getirince muazzam manzarayı daha yakından görme imkanı buluyorum. Tek kelime Allahu Ekber… dillerde marşlar tekbirler bütün şehir inliyor... Bayram namazı devrim namazına dönüyor. Halka hitap eden genç imam, hararetli konuşmasında iktidara sert mesajlar gönderiyor. İslam tarihinden örnekler vererek cihadın önemini vurguluyor. Meydanı dolduranlar intizamlı bir şekilde duruşunu bozmadan sloganlar atıyor. Yüzlerdeki bayram neşesi, devrim ümidi dupduru bir şekilde etrafa yansıyor. Ve tarih bir halkın inanınca neler yapabileceğini yazmaya hazırlanırken bizler de her gün verilen bir saatlik elektrik lütfunu iyi değerlendirerek şahitliklerimizi kayda geçmeye devam ediyoruz…

 

Mahmut Bıyıklı

Milat