‘Futbol yeni çağın ve günümüzün en büyük ayak oyunudur’ diye bir cümle kurmaya kalksak eminim futbol cemaatinin mensubu olan dostlarımız bize hemen darılıp küseceklerdir. 

Çünkü onlara göre her şey masum bir seyirle sürüp giden bir adrenalin patlamasıdır.

Spor ne güzeldir enerjiyi yeşil sahalarda kanalize etmek ne muhteşem bir şeydir.

 Hani bunlar futbol cemaati mensuplarının gördüğü buz dağının görünen yüzü oysaki futbol bu günkü haliyle görülmeyen yüzüyle insanları etkisi altına almıştır.

 Dünyayı uyuşturan 3 F’den biridir futbol diğerleri ise fado(arabesk,müzik) ve fiestadır (eğlence) . 

Kitleleri siyasi erke ve resmi dizgeye boyun eğdirmek için özellikle futboldan daha kullanışlı bir vasıta yoktur çünkü futbol tribünlere yansıyan yönüyle bireyleri kitleleştiren ve ortak bir sürü psikolojisine hapseden bir niteliğe sahiptir. 

Memleket insanını apolitikleştirmek ve ciddi devlet meseleleri ile ilişkisini kesmek istiyorsanız bundan daha kullanışlı bir yol yoktur. 

12 Eylül sonrası Özal döneminde dört bir yanda açılan halı sahalar tam da böyle bir apolitik amaca dayanıyordu. 

İnsanların enerjilerini siyaset dışı gündemlere yönelterek Türkiye’yi sözüm ona ideolojik anlamda ferahlatmak. 

Amerikalı yazar Eduardo Galeano 1995 yılında yazdığı “Gölgede ve Güneşte Futbol” kitabında ifade ettiği gibi, ‘Futbol ateisti olmayan bir dindir’. 

Evet, ateisti yoktur,çünkü herkes kabul ve teslimiyet üzere bir araya gelmiştir tirübünlerde ya da ekran başlarında. 

Futbol cemaatinin en büyük özelliği bağlandığı takıma ve kulübe şartsız ve menfaatsiz bağlanmış olmalarıdır. 

Kulüplerini desteklemek için gerekirse çocuklarının rızkından kesip maçlara giderler. Destekledikleri takım yenildiği zaman duydukları üzüntü ve yıkım hiçbir şeyle kıyaslanmayacak derecededir. 

Ne güzel söylüyor şair: “Kaçan bir gol kadar üzülmedik değil mi? O çocuklar ölürken güzelim afrikada”. 

Atılan bir gole tempo tutan kalabalıkların sokağa taşan heyecanını bir düşünün.

Hangi dinin ritüeli bu denli derin ve içtendir? 

Özellikle derbi maçlarında yenilgiyi hazmedemeyen taraftarların sokaktaki görüntüsü acaba hangi öfkenin tezahürdür? 

Bilim ve sanat mahfillerinin derin ıssızlık yaşadığı bir zamanda futbol cemaatinin her geçen gün kendine yeni taraftarlar katması ancak maşeri şuursuzlukla açıklanabilir.

Zira kitle hızla anlamaya sırt dönerek avunmaya doğru yönelmektedir.

Panel ve konferans salonlarının kimsesizliğinin cevabını merak ediyorsanız stadyumlardaki kalabalıklara bakmanız yeterlidir. 

Dünyada en çok oynanan oyun olması kanımca özel çaba, yetenek ve zekâ gerektirmeyecek kadar kolay ve masrafsız bir oyun olmasındandır. Ağzına geleni söyleyen insan ayağına geleni de tepebilir.

Bunda hiçbir zorluk yoktur. Futbol muhabbetinin yediden yetmişe her ağızda şişirilmesine gelince, kanaatimce bunun da kestirme yoldan sosyalleşme arzu ve gayretiyle yakından ilgisi vardır. 

İnsanlar sosyal ortama adapte olabilmek için futbol literatürünü öğrenmek ihtiyacı hissederken, kendi dinlerini ya da kültürlerini öğrenmek için önemli bir gayret göstermemektedirler. 

Futbolun spor tarafına hiç kimsenin bir itirazı olamaz elbette. Bir oyunu problem haline getiren oyun içinde oynanan oyundur. 

Kitleleri uyuşturan, yüce hedeflerle bağlarını koparan ya da azaltan, tam anlamıyla ekonomiye tahvil edilip sektöre dönüşen bir küresel oyalamacadan bahsediyoruz. Özellikle ülkemizde gündeme oturan son şike olaylarından sonra Eduardo Galeano’nın o meşhur sözüne katılmamak mümkün değildir: “Futbol sadece futbol değildir”.

 

Hüseyin Akın

Yeni Dünya Dergisi, Kasım 2011