Çocukluğunuzun camisini anlatır mısınız?

Çocukluğum Osmaniye’nin Toprakkale/Dağıstan köyünde geçti. Özellikle Cuma günlerini iple çekerdim. O gün annem en güzel elbiselerimi giydirir, saçımı tarardı. Babamın elinden tutup camiye gider, yan yana namaz kılardık. Namazdan sonra bakkaldan sevdiğim yiyecekler alınırdı. Eve geldiğimizde annem bizi kapıda karşılardı. Daha sonra aynı camiye Kur’an öğrenmeye gittim. Yolum köye düştüğünde o camide namaz kılmaya gayret ederim.

Camiye giden çocuklar hangi duygularla büyüyor?

Camiye giden çocuklar somut anlamda dinle ilk irtibatını kurmuş oluyor. Dolayısıyla cami cemaatinin çok dikkatli olması gerekir. Çocuk her yerde çocuktur ve bu hâli camide de devam edebilir. İşte böyle durumlarda büyükler büyüklük yapmalıdır. Din görevlisi ve cemaat çocuğu hangi duygularla beslerse çocuk da o duygularla büyür.

Camisiz çocuk ile çocuksuz cami arasındaki farkı anlatır mısınız?

Camisiz çocuk, susuz kalan çiçeğe; çocuksuz cami de çiçeksiz ağaca benzer.

Çocuklar Şükürde şiirinizden bir kısmı dinleyebilir miyiz sizden?

ÇOCUKLAR ŞÜKÜRDE 

 

Gül çocuklar diz çöktü,

Sonra besmele çekti.

Allah’ın bahşettiği

Nimeti düşlediler

Ve şükre başladılar:

 

Seni seven herkes olur bahtiyâr,

Sana sonsuz şükür, şükür Allah’ım!

Sâde kulun olmak yeter de artar,

Sana sonsuz şükür, şükür Allah’ım!

 

Annemin sütünü içtiren Sensin,

Kucaktan kucağa uçturan Sensin,

Ümit güllerini açtıran Sensin,

Sana sonsuz şükür, şükür Allah’ım!

 

Yüreğimi meleklere denk verdin,

Yanağıma akça pakça renk verdin,

Dudağıma tatlı bir âhenk verdin,

Sana sonsuz şükür, şükür Allah’ım!

 

Bizi hak yolunda derdiğin için,

Hem anne hem baba verdiğin için,

Bütün çocukları sevdiğin için,

Sana sonsuz şükür, şükür Allah’ım!

 

Hasan Hafif

HaberKültür.Net