Dünyanın dört bir yanına güzellik taşıyan iyilik elçilerine ithafen….

Bizi bekliyorlardı…

Pakistan’ın mahzun yetimleri,  Habeşistan’ın yoksulları, Makedonya’nın evsizleri, Gürcistan’ın garip mü’minleri Gazzenin yersiz yurtsuz muhacirleri…

Bizi bekliyorlardı tüm dünyanın bağrı yanıkları, yüzü kavrukları açları açıkları…

Yollara düşmeliydik…

Kendini yeryüzünden sorumlu hisseden vicdan sahiplerinin selamlarını, emanetlerini sahiplerine ulaştırmalıydık.

Yollara düşmeliydik… 

Dünyanın hangi yanında bir yüreğin derdi varsa onu ancak biz sararız diyen bir ecdadın torunları olarak sınırlar aşıp gönüller fethetmeliydik.

Gitmemiz gerekiyordu…

Gitmek derdi bizi boğmadan yola çıkmamız, menzile varmamız gerekiyordu.

Mademki yollar bizi mazlumlara ulaştıracaktı mademki zaferden değil seferden sorumluyduk o halde iyilikleri kuşanıp yollara çıkmalıydık.

Yollara çıkmalıydık, aylardır sıcak çorbaya hasret bir tebessüme aç, bir dost bakışına muhtaç insanlara ulaşmalıydık.

Öyle de yaptık...

Verenellerin gönüller dolusu selamlarını, dualarını, sınırlar ötesine ulaştırmak için yollara düştük. Ardımıza 70 milyonun büyük Osmanlılardan kalan vefa duygularını da alarak yollara çıktık.

Bayramlıklarını giymeye hazırlanan çocuklar gibi heyecanlıydık. Çünkü, yolumuz uzun, emanetimiz ağırdı. Her şey planlı her şey programlı her şey ayarlıydı.

Sırtımıza yüklenip tertemiz heyecanları ümmetin kayıp evlatlarına ulaşmak için yollara düştük...

Kimimiz Bosna’ya, kimimiz Makedonya’ya, kimimiz Habeşistan’a, kimimiz Sri Lanka’ya… 

Yaralı sinelerde toplanmak için dağıldık yeryüzüne.

Verenellerin ellerini sahiplerine ulaştırdık. Kapı kapı dolaşıp yürek yürek girerek teslim ettik emaneti sahiplerine.

Bayramlar bayram oldu…

 

Bir başka gidişti bu gidişler. Dönüşleri de bir başka oldu. Yıkılan umutlar diriltiliyordu bir bayram sabahında yine. Yer razı, gök razıydı gönülsüz adım atmayan bu insaf direnişçilerinin salih eylemlerinden.

Bunca zaman çok da tefekkür etmeksizin yedikleri lokmalar boğazlarında düğümlenmişti gördüklerinde açlıktan kurumuş dudaklardaki hüzünlü tebessümleri. Sıcak yatakları bir mayın tarlası gibi görünür olmuştu gözlerine. Şu karşılarındaki mahrum ama vakur ve metin insanlardan öğrenecekleri çok şey vardı. Aslında asıl ‘verenel’ler onlardı…

Ama hayır! Öylesine de mütevazı ve kıymet bilirlerdi ki coşkuyla sarıldılar uzak şehirli ağabeylerinin beyaz ellerine. Gözlerindeki minnet kıvılcımları görülmeye değerdi. Yüreklerindeki samimi karşılama merasiminin ihtişamında onlar bir oyun parkındaki gamsız çocuklar kadar mutlu ve huzurluydu.

Nasıl da gülüyorlardı hesapsızca. Sanki onca acıyı tadan onlar değildi. Teğelsiz uzun gömleklerinden görünen o kanayan dizler onların değildi sanki. ‘Şükraan’ diyorlardı; dilleriyle ve halleriyle mütemadiyen…

Asıl teşekkür edilmesi gereken onların her şart altında Rablerinin rahmetine olan sarsılmaz itimatları, imanları ve amansız zulüm fırtınalarının solduramadığı umutlarıydı.

‘Verenel’ olmak ne muhteşem bir duyguydu; biz beyaz elli ütülü pantolonlu hafif göbekli uzak şehirli ağabeyler işte o zaman anladık. O hepimize tek tek isabet eden umut ve sevgi taşan bir çift gözün, dünya üzerindeki hiçbir nimete değişilmeyecek huzurlu sahiline gönül yelkenlilerimizi indirirken diyorduk ki:

“Ya Rabbi! Bizi sevmeyen ve sevilmeyenlerden eyleme… Bizi verememe uçurumlarına sürükleme… Bizi gönülden verebilmenin sonsuz cennetinde ebedi istirahata çağırdığın soylu ruhlarına yakın eyle.

Mahmut Bıyıklı

Milat