Sultan Selim-i Evvel.

Evveline selam olsun sultanım. Ve ahirinde duran kelamım ruhunun nefesinden nemalansın. Kalemime yürüyen harfler kılıcından süzülen aşk kadar kavi olsun. Ki seni anlatabileyim şanınca. 

*   *   * 

Bismillah.

İman kelimesi düşer gönlüme seni anınca. İman… Kalbe verilen en kutsal nimet, ruha işlenen en derin nakış. Nakşın o kadar harikaydı ki senin, geceyi tutardın terleyen avuçlarında. Sabah seccadende bulurdu seni. Uykuların haber, rüyaların fermandı. Kapıcıların bile bahtiyardı. Ve beklediğin tüm saltanatı sana yar-ı güzin ulaştırırdı.

Dünya meydanlarını iki şehsuvara dar bırakan yiğitliğin, Hz Aliyy-i Murtaza(kv) ile ulaşan nebevi emirlere raciydi şüphesiz. Hz Ali(kv) sözcüydü. Ve: “Haremeyn hizmeti sana buyruldu.” diyordu. Sen bu emrin O’nunla(kv) gelmesindeki hikmeti bilirdin. Bilirdin ve mucibince amel ederdin. Geceleri kuşatan ibadetin, seheri kucaklayan düşlerle geri dönerdi sana. 

Kutsal gayelerle revan olduğun kutsal yollardan dönmezdin. Uhud’dan evvel: “Giyilen zırh çıkarılmaz.” diyen Hz Ahmed-i Muhtar’ın yoluydu yolun. Dönelim diyenlere öfken Hz Ömerceydi. Sefer emrini getiren heyette Hz Ömer(ra) de vardı zira. Ve o heyetin getirdiği emre öylece riayet gerekirdi. Hemdem’i siyaset ettiren öfken bundandı. Celalini serhad boylarına dokudun. Tahtın atındı. Otağındaki ok yırtığını yiğitliğinle yamadın. 

Sina’yı geçerken yaşlar vardı gözünde. 

Siyim siyim ağlıyordun. Omuzların çökük, bıyıkların ıslaktı. Fakat yürüyordun ardına bakmadan. Önünde rahmetin peygamberi vardı. Bu yüzden Hz Ebubekirceydi yolculuğun. Seni hizmete çağıran heyette Hz Sıddık(ra) da vardı zira. Yola düşen yıldız gibiydin o demde sen de. Yolunu aydınlatan nur, “ilk yaratılan nur(sav)”du. Alemin şanı, cihanın padişahı, gönüllerin şifasıydı. Çölü derya kıldı senin için. Savaşı sevda kıldı. Ve kılıcı neşter eyledi. Kumları ganimet, rüzgârı misk eyledi. Ardı sıra gittin. Ve açılıverdi kapılar önünde. 

Sekiz yıla sığdırdıkların bundandı. Fettâh isminin tecellisi bahşedilmişti sana. “Müeyyed min Indillah” dediler. Gücüne başka bir izah yoktu zira. Yavuzluğun kadar hılmini de tarif etti tarih. Büyük âlim Kemalpaşazade’ye olan iltifatını anlattık dilden dile. O’nun atının ayağından sıçrayan çamuru kaftanında misafir edişinden ve o kaftanı sandukana örtü yapışından bahsettik durduk. Sünbül Efendi Hazretleri karşısında gösterdiğin hürmeti ibretle okuduk. Demirleri eğrilten emrinin Sünbül Sultan karşısında nasıl buhar olduğunu müşahede ettik. 

Henüz elli yaşındaydın 

Şehzadeyken Şah’a gösterdiğin şecaati, sultanken has odanı mukaddes emanetlere terk etmeni ve şirler pençe-i kahrında lerzanken senin bir gözleri ahuya zebun olmanı belledik bir bir. 

Ölüm meleği kapında nöbet tutmaya başladığında elli yaşındaydın henüz. Bir çıbana kurban gideceğini nerden bilirdin. Vuslatı müjdeleyen Hasan Can’a: “Bizi kimle bilirdin?” diye serzenişte bulunman boşa değildi tabii ki. Sen elbette cananla beraberdin. Ömrünün tüm ikbali vuslatının devamlı oluşundaydı. 

Musalla taşına konan bedenin üryan olmayı kabul etmemişti. Hz Osmancaydı hayân. Açılan avret yerini örtmüştün elinle. Hayrete boğmuştun gassâli. Sana emir getiren heyette haya abidesi Hz Osman(ra) da vardı zira. 

Kim bilir son nefeste: “Selamun kavlen min rabbi’r-rahîm.” derken sen; “Aleyküm selâm” diyenler arasında sana emir getiren o heyet de vardı. Ölüm tak-ı zaferdi belki de senin için. Sen son seferin için yollardayken ve otağının önündeki tuğlar sessiz sessiz bekleşirken vermiştin son nefesini. 

*   *   * 

Ölümünün 490. yılı bugün. Seni dünya gözüyle hiç görememiş olan ben, ecdadımla övünürken muhakkak bahsediyorum senden. Sana olan hayranlığımdan ötürü duygusal oldu bu yazı. 

Bence senin harp sanatından bahsetmek zaiddir. Zira göğsündeki imandır kılıcında parıldayan. 

Padişahlığından bahsetmek zaiddir. Zira emrolunduğundur seni amir yapan.

Hükmünden bahsetmek zaiddir. Zira hadimliğindir seni hakim yapan.

Öfkenden bahsetmek zaiddir. Zira Selimliğindir seni Yavuz yapan.

 

*   *   * 

Mevlam sana layık kılsın bizi.

Ve izinde giderken erdirsin son nefese bizi.

 

 

Ahmed Pak

HaberKültür.Net