Dergâhına gelmeye yüzüm yok biliyorum, 

Lakin senden başka terbiye edici Rabbim de yok! 

Sen ki, “Benden ümit kesmek en büyük günahtır!” buyuruyorsun ya, işte ben de tüm çirkinliğime ve hatalarıma rağmen acizliğimin altında ezilerek Sana geliyorum, Senden korkarak ve yine Sana sığınarak… 

Hata yapmaktan değil hata yapıp da fark etmemekten muzdaribim. Farkında olmak tövbe etmenin başlangıcıdır çünkü. Rabbim, arınmış bir kalp ve tevazuyla tüm yaratılmışa hizmet için eğilmiş bir ruh ile huzuruna gelmemizi nasip et! 

Bizim gibi düşünmeyeni, haliyle, tavrıyla bize uymayanı ne çabuk kınıyoruz kınadığımızın farkına bile varmadan. Oysa sevgili Peygamberimiz (sav): “Kınayan kınadığını yaşamadan ölmez!” buyurmuş ve bir insanın boyu biraz kısaymış, demenin bile kınamak olduğunu vurgulamış. Bu kadar hassas ve kendi zararıma olacak olan bir konuda nasıl oluyor da bu kadar rahat olabiliyoruz? Bir taraftan kendimizi Rabbimizin razı olacağı amel ve hizmetlerle donatmaya çalışırken diğer taraftan acımasızca yaptıklarımızı yıkıyoruz. Ameller, kalpleri düzeltmek, niyeti doğrultmak, ahlakı güzelleştirmek için değil mi? Sıklıkla yaptığımız bu hata bana Muhammed Bedayuni Hazretlerini hatırlattı.  

Muhammed Bedayuni Hazretleri (ks), Rabbimizin rızasını kazanmak için hangi hallerde olunması gerektiğini çok iyi kavramış ve hayatı boyunca çevresindekilere de anlatmaya çalışmış büyük bir Allah dostu. 

Vera ehli, haramdan sakınan, şüphelilere yanaşmayan, midesine "haram lokma" girmemesine özel bir özen gösteren gerçek bir Hak aşığı. Bu yüzden yiyeceği ekmeğin buğdayını bulur, kendi eliyle öğütür, hamuru kendi yoğurur, ekmeği de kendisi pişirirdi. Ekmeği de taze iken değil, bir süre bekletip bayatlattıktan sonra yerdi. Çok yemez, belini doğrultacak birkaç lokmacıkla yetinirdi. Bu şekilde nefsini açlığa ve az yemeğe alıştırması sonucu, otuz yıl süreyle adeta gönlünden yiyecek düşüncesi çıkmıştı. Açlık hissettiğinde herhangi bir ayırım yapmadan birkaç lokma atıştırır, onunla yetinirdi.

Kazançlarına dikkat etmeyen dünya ehli zenginlerin yemeklerini yemezdi: "Böylelerinin mallarında haksız kazançlar vardır. Dikkat etmek gerekir." diye sakınırdı.

Zengin birisinden okumak üzere "emaneten" aldığı kitaplara bile üç gün süreyle el sürmezdi. "Çünkü dünya ehli zenginlerin gönüllerinin karanlığı, o kitapların, ciltlerine ve sayfalarına sinmiştir." diye düşünürdü. Üzerine böyle manen karanlıklar sinen kitapların tadı bozulur, okuyana vereceği haz azalır, derdi.

Demek ki ahlakın düzelmesi için ilk adım yediğimiz lokmalardan geçiyor, yediğimiz helal olursa ve besmeleyle başlarsak o yemek güzel düşünceye ve davranışa dönüşüyor.

Muhammed Bedayuni Hazretleri (ks)’nin hayatında beni en çok etkileyen onun günah ehline çok merhametli davranmasıydı. Hatta yanlışa düşenlere iyilikle muamele etmeyen dostlarına kızacak kadar... Bu O’nun ahlakının, peygamber ahlakına bürünmüş olmasının en büyük işareti. Olay şöyle:

 

Bir afyon satıcısı, Seyyid Nur’un dergâhının yanına bir dükkân açmış. Şeyh, bir sohbeti sırasında bu haram ticaretin, hemen dergâhın dibinde yapılmasının feyze mani olduğunu söylemiş. Müridleri de bu sözler üzerine gidip dükkânı tahrib etmişler. Durumdan haberdar olan şeyh, çok üzülmüş ve üzüntüsünü şu sözlerle açıklamış:

- Sizin bu hareketiniz, bizi eskisinden daha çok incitti. Hak, ancak hak ölçüleriyle yerine getirilir. Zararlı ve yasak olan işleri ortadan kaldırmak, mahkemenin ve icranın işidir. Bizim isimiz sadece tebliğ ve irşaddır.

Şeyhin emri üzere müridler, afyon satıcısını alıp şeyhin huzuruna getirmişler. Afyon satıcısına zararın tazmini teklif edilmişse de kısa bir konuşma ve feyizli bir nazardan sonra O da herhangi bir şey taleb etmediğini itiraf ile tevbe etmiş, şeyhin bendeleri arasına katılmış. 

Rabbimizin bizlerden ne istediğini tam manasıyla ancak Allah dostları anlayabilmiş. Biz aciz, anlayışı dar günahkârlar ise Onların hürmetine ve yine Onların teveccühleriyle anlayabiliriz anacak! 

Yalnız bu olayda dikkate şayan bir nokta daha var ki bence bizim en büyük engelimiz onu fark edememek. Seyyid Nur’un müridleri hatasını anlayarak telafi için çaba harcıyorlar. Biz ise bize hatamızı söyleyene kırılıyoruz. Bu nefsimizin en büyük yanılgısı.Eğer gerçekten güzel ahlaka bürünmek istiyorsak hem kırmayacak, güzellikle muamele edeceğiz hem de kırılmayacağız.Gönlü ummanlar kadar geniş olan İbrahim Hakkı Hazretlerinin bir şiiri ile bitiriyor ve sevgili kullar hürmetine bizlerin de basar ve basiretimizin açılmasını diliyorum. 

 

Cihan bağında ey aşık budur maksud-ı ins ü cin

Ne kimse senden incinsin ne de sen bir kimseden incin!

 

Zeynep Yılmaz

HaberKültür.Net