USTA

Ne çok kapı var kendimle aramda açılmadık. Belki kendime rastlarım diyedir sık sık içime seyahat edişim…

Aramakla bulunmayacağını bildiğim bir şeyi arıyordum. Çaresizliğin son sınırındaydım. Yanlış bir şey söylememek için dilim hep denenmiş doğruları tekrarlıyordu.

Dileyen Hakkı buldu/ Dilemeyen bulsun mu?

Ve bu hep böyle oluyordu. Ne zaman ki hesaplardan soyunup içimin sonsuz ormanına doğru yürüsem, ne zaman acılarımın parmağını koyarak özge dünyalar arasam sonsuzluk haritasında, ne zaman ki sığmasam aklımın Babil’ine ve özlesem gönlümün Kudüs’ünü, Mekkesini Medinesini, ne zaman topraklanmak istesem, sıfırlanmak içimdeki kara deliklerden, ne zaman ‘Bana sevmeyi öğret’ diye dualasam dilimi dudağımı, hep aynı şey oluyordu… Aynasında yıkanacağım, kendimi gözlerinde seyredeceğim biri çıkartılıyordu karşıma. 

Bir hayâl gibiydi Ustayı ilk görüşüm… Sanki bütün hayatım onu aramakla geçmişcesine tanıyıvermiştim görünce. Beni bitiren ve yeniden başlatan ilk nazar…

Bulmuşam feyz-i nazar senden senin kurbânınam… 

Sanki bütün hayatım gözlerimden soruluyordu. Sanki gözlerim kalbim olmuştu da konuşuyordu: 

‘Kalbinizin ..âhhh deyişini duymama izin verin. İzin verin yüreğinize tutunmama. Bağım yok hayatın hakikatiyle. İzin verin, dokunayım ben de aşkınızın ipekten kanadına.

Daraldım darlıklardan. Bana sonsuzluğu hatırlatacak bir şeyler söyleyin! Deyin ki “Bu varlıklar bütün zillet, karşımda bir büyük zulmet” Söyleyin ki inancım pekişsin varlığıma ve varlığınıza ve herşeyden mutlak olanın varlığına. Ve ondan gayrı herşeyin masalsı yokluğuna! Deyin ki “Sür çıkar ağyârı dilden tâ tecelli ede hak…” Deyin ki “Sen seni terk edegör tâ bulasın kim sen anı…” 

“Söyleten mi yok cihanda, bilmezem söyler mi yok” diye dökülsün kelimeler dilimden pervasızca. Behey Yunus sana söyleme derler/ Ya ben öleyim mi söylemeyince.’ diyeyim sonra. Konuştukça içimdeki kapılar bir bir açılsın. Yaklaşayım ruh arındıran menzilinize. 

“Herkes Mevlana’nın âşıklığından bahsedersen ve kimse anmazken Şems’in aşkını,

Bana aşkınızı söyleyin lütfen! Söyleyin ki ne kadar güzel yaratıldığımın ve kadar güzel yaratıldığınızın farkına varayım… Diyeyim ki “Değildim ben sana mâil sen ettin aklımı zâil…” Deyin ki “Seni terk etmezem çün men meni sen dahı terk etme”…. Demeyeyim: “Bu niye böyle” ve bileyim ki “Yerindedir o öyle” Tâ ki  “limeci” diye yazılmasın ismim defter-i a’mâlime… 

Aslında biliyorum… Siz bütün söylediklerimi ve henüz söylemediklerimi ve hiç söylemeyeceklerimi zaten biliyorsunuz. Bende biliyorum sevgimin karşılıksız olmadığını. Çünkü siz sevmeseniz biz sevemeyiz sevgiyi heceleyemeyiz. Yağmur karşılıklı yağar! Sevgi büyükten iner. Kabûl edilmeyecek dua ettirilmez!

Siz bizim kabul olunmuş dualarımızsınız.

Bu Yunus'a dediler/ Artık-eksik söyleme
Ya niçin söylemesin/ Tutuşup da yansın mı

Yanmamak için doğru yanlış derdimi söylemeye devam ediyorum gözlerimden…

“Sonsuz ve gerçek ve mutlak olanın çok sancılı ve uzun bir yoldan geçerek bulunabileceğini biliyorum. Her şeye razıyım, yeter ki güzelliğinizin alışıldık bir şeye dönüşmesine izin vermeyin. Hep yanlış kalelerin burcuna bayrak çektim ben.

Tükenmemek için size dokunmama izin verin. İzin verin elimin elinize yaslanmasına.

Bana şiir diliyle seslenin yine. Yüzünüzü gönlüme çevirerek deyin ki:

“Cânını terk itmeyen cânâna olmaz âşinâ
Yanmayınca şem’ ile pervâne olmaz âşinâ”

Sonra  “Usta fıtratı bozmayan kişidir” deyin gülümseyerek.

“Ben… yanmaya çoktan hazırım aşkınızın şem’ine. Yeter ki ümitsiz olmasın aşk!

 

Şiirin dilinden bilirim sanırdım. Fakat daha yeni anlıyordum şairin ne demek istediğini:

“Muhabbeti bil ne iştir/ Bir can bir canı seviştir

 Arş u kürsîden geniştir/Bir velînin ayası”

 

“Bir gonca sevdim eyledim ağyâr âlemi” diyenler haklı çıksın varsın.

Siz beni sevdiniz ya; ne çıkar…

 

 

Mahmut Bıyıklı 

Milat