Evvelen,

Bu yazı asla ve kat’a siyasetten bahsetmemektedir. Bağrı çatırdasa ve gözlerinden alevler fışkırsa da siyasete bulaşmamayı düşünen bir gencin beyaz renkli ve “Cuma Rüzgârı” kokulu klavyesinden damlamaktadır. Ve ol yazar, şol yazının girişinde böyle bir açıklama yapmak zorunda olmaktan hiç hazzetmemektedir.

Saniyen,

Yine bu aciz kalemin, Hırant Dink nam âdemin kendi çapındaki mücadelesinin buutlarıyla da o ademe kast eden bir kısım beşerin içinde bulunduğu halet-i ruhiyeye de, her iki tarafa dair kelam sard eden bir nice zevata da cevap verecek derdi de hali de yoktur. Bu durum, kudret azlığından ziyade işbu kalemin dertlerinin başka oluşundandır. Zira siz de bilirsiniz ki sermayemiz derdimizdir. Ve derdimiz kadar sermayemiz vardır. Ve belirlediğimiz dert, elde ettiğimiz sermayeyle ve sermayemiz derdimize kalp olduğu müddetçe namusluyuzdur. Fakat bu namus-sermaye döngüsü de bu yazının konusu değildir.

Salisen,

Yazıyı okuyup bitirdiğinizde bu yazıyı yazan âdemin “nezaket” dışında bir derdi olduğunu düşünecekseniz şimdi hemen bırakınız okumayı. Yani bu yazı Hırant Dink’in şahsından, davasından, gündeminden, hapistekilerden ve saireden uzakta ve fakat yine bu adı geçen kişilerin hemen etrafında “nezaket”ten bahsedecektir.

Sizce de biraz zalim değil miyiz?

Bu soruyu tam olarak on dakika önce sordum kendime. Soruyu sormama sebep olan şey, haber sitelerinin hemen hepsinde gündemi meşgul eden Hırant Dink davasının gösteriliş biçimiydi.

2007’de öldürülüşünden beri Hırant Dink ne zaman konu edilse hemen o iğrenç fotoğraf konuyor sayfaya. Hani şu Hırant Dink’in yerde uzandığı fotoğraf… Üzerine beyaz bir kağıt örtülmüş hani Hırant’ın. Kağıt uçmasın diye etrafına taşlar koyulmuş. Hani alt kısımda uçları birbirine bakar şekilde ayakları çıkmış. Hani delik ayakkabısının altı. Hani ölü bir adam var orada. Hani onun bir ailesi var. Sevenleri var. Az evvel selam verdikleri var. Hani bir ölüm var orada.

2007’den beri Hırant Dink ne zaman bahis olsa bu fotoğrafın ortaya dökülmesi sizi rahatsız etmiyor mu?

Bu nasıl bir kayıtsızlıktır?

Bu kadar kolay ve rahatça ortaya dökülmeli midir, bir katlin hemen sonrasında yaşanan ve muhakkak birilerini kahreden bir manzara?

Sizce de biraz zalim değil miyiz? En azından bir fotoğrafa isyan etmediğimiz için…

Hani demişler ya üstadlar:

“Edeb Ya Hû”

 

Ahmed Pak

HaberKültür.Net