Benim sadık yarim kara topraktır diyordu Aşık Veysel. Toprağa yaptığı işkencelerden dem vuruyor ardından toprağın tarifsiz vefasından hayranlıkla bahsediyordu. Bu şiiri ne zaman hatırımıza getirsek "hep topraktan bahseder büyük üstad, toprağı ne güzelde övmüş." deriz. Hep konuşulan konu toprak olur. Ama şiirin ilk dizesinde topraktan önce bir şeye değiniyor büyük usta. Sanki bir şeyleri şikayet ediyor, sanki topraktan önce sadık bir dost bulmak için çok çabaladım ama siz bana sadık bir dost olamadınız diyor ve bunu "dost dost diye nicesine sarıldım." diye ifade ediyor. Hatta durumu biraz daha ileriye taşıyor ve insanların içinden sadık bir dost bulmak için geçirdiği zamanı beyhude dolandım boşa yorumdum diye nitelendiriyor. 

Merak ediyorum neydi bizlerin içinden bir dost bulmak için verilen uğraşı beyhude kılan? Neydi büyük ustanın bizde bulamayıp toprakta bulduğu? Bu nasıl bir arayıştı ki toprak hepimizin önüne geçmeyi başarıyordu? Sanırım bu sırrı çözmek için Veysel olmak gerekiyor. Belli ki üstad, bizim göremediğimiz bir şeyleri görmüş. Belli ki kaşımızın altında değil göğsümüzün sol yanında bir yerlerde bir göz vardı ki üstad oradan aydınlatmıştı bizim soru sormakla yetindiğimiz bazı noktaları. 

Aşık Veysel’i yorumlamak benim boyumu aşar ama onu anlamaya çalışmak sanırım mazur görülebilir. Ben onu anlamaya çalışırken bir şey paylaşmak istiyorum. Hani bir söz vardır: "El, elin eşeğini türkü söyleyerek arar" diye. Bu sözü düşündüm, aslında insandan kaçıp toprağa sarılmak için bu söz bile yetebilir bazen. Çoğumuz bu sözü ilgilendiren bir konu olduğunda anında bu sözü yapıştırırız hatta taşı gediğine kondurmanın verdiği bir hazla konuyu mükemmel bir şekilde özetlediğimizi düşünerek içten içe gizli bir mutluluk hormonu salgılarız. İşte Aşık Veysel’le yolumuz burada ayrılıyor sanırım. Biz içten içe mutluluk hormonu salgılarken, büyük usta; bu söz keşke hiç var olmamış olsaydı, keşke bu sözü yüzyıllar boyu nesillerin ağzına dolayacak olay hiç yaşanmasaydı, keşke arkadaşının eşeği kaybolduğunda o el (herkimse) arkadaşı için ıstırap çekseydi. Söylediğim gibi onu yorumlamak beni aşar ama bana kalırsa üstad bunu ve bunun gibi sayısız klişeleri sorguladı ve bununla dertlendi. Gördü ki bu arayış beyhude o da asıl dostuna sadık yarine koştu ve biz arkadan gelenlere unutulmaz bir eser bıraktı. 

Onun ulaştığı düşünce ufkuna ulaşmak çok zor… Ben üzülüyorum onun asıl gözlerle gördüğünü göremediğim için…Üzülüyorum dünyası aydınlık bir insana sadık bir dost olamadığım için…

Muhammed Seyyah

HaberKültür.Net