“Geleneksel bilgelik sözlüğümüzde, seyir, yatay; seyahat ise, dikey geziler için kullanılır. Seyahat, bugün bizim gündelik yaşamımızda, özellikle kısa olmayan mesafelerdeki geziler için kullanılıyor.

Kronik migrenim, yıllardır geziler yapmak zorunda kaldığım mesleğim ve evcil oluşum yüzünden, seyahat denince artık bende bir usanç, bir yılgınlık, bir yorgunluk çağrışıyor.

Ama, insan bizatihi bir yolcu olduğundan gezerek yaşamak bizim tabiatımıza uyuyor. Gezmek, yeni keşifler için en elverişli zemin. Yeni yüzler, yeni insanlar, yeni iklimler, yeni ülkeler, yeni kültürler keşfetmek…Yeryüzünde gezmemiz bize öğütlenmiştir. Gezerek yaşamak kimi insanlar açısından bir ‘hayat tarzı’dır lakin bu bana pek uymuyor. Belki bir Şam gezisi, İbn Arabi ziyareti için, bir İspanya gezisi Endülüs için, bir Afrika ve Güney Amerika gezisi, modernliğin zorbalıklarından kısmen azade kalmış insanlar ve toprak için güzel olabilir.

Kaldı ki, daha kısa mesafeler de bize yeni keşif imkanları sunabiliyor.

İncek’ten örneğin Hacıbayram’a yaptığım bir gezi, beni günlerce Hacı Bayram-ı Veli hazretlerinin ikliminden esen güzelim iklime taşıyor. Bir Konya gezisi keza böyle. Battal Gazi, Kapadokya veya İstanbul gezilerimin her birinde, yorgunluğuna fazlasıyla değer yenilikler yaşıyorum.

Hayat da bir yolculuktur ve dünya durağında, her an yeni bir sırrı keşfetmek üzere gezmeyi öneriyorum.”