Gündoğdu, ‘Mistik Metal’ adını verdiği yeni kitabının tanıtım toplantısında sorularımıza cevaben yaptığı konuşmada şu noktaların altını çizdi. 

“Sertap Erener’in İngilizce bir şarkıyla başarılı olması, bizim Türkçe şarkılarla başarılı olamayacağımız anlamını taşımaz. Burada asıl tartışmamız gereken,

“Türkler, siz kendi dilinizle ‘kendiniz’ kalarak başarılı olamazsınız”

mesajının verilmesidir.  Osmanlı döneminde Etrak-ı bi-idrak denilen insanlara şimdi de sizden ‘kendiniz’ olduğunuz müddetçe bir iş çıkmaz denilmek isteniyor. Maalesef halk değil de özellikle kültür öncüleri bu hataya daha çok düşüyor. Avrupa’nın göbeğinde bulunan bir çok devlet bu tip yarışmalarda hala ilk üçte bile bulunmamıştır, hiçbirinin birincilik alalım diye bir derdi de olmamıştır.  

Başarmak tek başına anlamlı  değildir. Asıl önemli olan nasıl başardığınızdır. Bizimkiler, ‘bizim olmaktan çıkmadan ödül alamayacağına’ inandırılmak isteniyor. Yarış atları gibi illa da ödül almamız gerekmiyor ki. Mutlaka başarmak zorunda olduğuna şartlandırılan genç sanatçılar ne olursa olsun, nasıl olursa olsun başarmalıyım diyor. Bu da çok tehlikeli bir yere doğru gidiyor.

‘Bizim’ olmaktan çıktıktan sonra başarılı olmanın hiç mi hiç bir anlamı kalmaz! Orhan Pamuk’un Nobel ödülü alması mesela, bilmediği konuda Ermeni ile bir olup atasına sövmesi..  Manga grubu bu noktaya taşınarak ödül alacaksa bu bizi rencide eder… Etmelidir.  

Orhan Pamuk bizim olmaktan çıkmasaydı herkesin malumudur ki ödül alamazdı. Bunun gibi sanat camiamızda kendini inkâr ederek var olmaya çalışan gençlerin varlığı inkâr edilemez. Kendi kendine ve kendi içinde bir varlık ispatı yapamadıktan sonra başkasının onayladığı bir başarının bizim için anlamlı bir yerde durması mümkün müdür?

Bir ülkenin sanatçıları, aydınları öncü kuvvetleri olan bizler maalesef kendi kendimize zulmediyoruz. Oysa yapılması gereken ilk iş her şeyiyle mükemmel olan kendi rengimizi, kendi sesimizi, kendi dokumuzu her yanıyla ortaya koymaktır. Bizdeki sanat, kültür, anlayış, hoşgörü, derinlik insanlık tarihi kadardır. Varlığımızı niçin balık hafızaya yüklüyoruz şaşıyorum.

Sanıyorum ki ataları en şerefli millet biziz, ama yine bu şerefi en çok reddeden de yine biziz..  

Bir de yetkinlerde şu var tabii... Eleştirme sağanak gibi, ama çözüm ortaya koy denildiğinde çözümü de siz bulup ortaya koyun denilerek kenara çekilme, işin içinden sıyrılma hat safada .

Neler yapılabilir sorusuna ilk ağızdan şu söylenebilir:

Karadeniz kemençe, Urfa barak, ege zeybek, Erzurum bar, Kerkük, güneydoğu halay, Tekirdağ roman havaları gibi bir Anadolu derinliği harmanlanıp bizden, bizim gibi, bize ait bir malzemeyi modern bir forma sokup sahneye, dünya milletlerinin sahnesine taşıyabiliriz.. 

Şu anda Eurovizyon gündemde olduğu için bunları söylüyorum.. Sadece müzik konusunda değil tabii.. Olay bir vücut gibidir. Problem sanatın her alanında yaşanıyor.. Bizdeki yaratıcılık batıya indekslenmiş durumda. Bu resimde, heykelde, romanda, şiirde birçok alanda böyle.. Halbuki biz merkez devletiz, merkez medeniyetiz.. Çin denizinden Baltık kıyısına tüm medeniyetleri kendimizde toplamış ve damıtmışız.. Hint, Çin, İran, Arap, Selçuklu, Roma, Bizans, Osmanlı ve Avrupa medeniyetlerini “Türk Medeniyeti” şekline getirip, buluşturup damıtabilmişiz. Hiç almayalım demiyorum, altyapımızla bunu başaralım diyorum.

Bugün yapacağımız aslında kolay, o ihtişamlı çağdaş binayı bu temelin üstüne kurunca sanatın her dalında müthiş ve mükemmel bir yapı,  bir görkem oluşacaktır..

Ama biz hep batıya bakar, hep oradaki güçlüye teslim olursak hem geçmişimize, hem kendimize, hen sanatımıza, hem de insanlığa ihanet etmiş oluruz.. Çünkü biz merkez medeniyet olarak tarih boyunca böyle bir görevi hep üstlenmişizdir..”

Doğru söze ne denir? Dileyelim ki ses getirsin, nefes getirsin, titretsin, kendimize döndürsün!

ARİF KAHRAMAN / WWW.HABERKULTUR.NET